Politiek Archives - Solidariteit Beweging

Hoe Suid-Afrika gered kan word

Posted on Maart 1, 2026September 15, 2026 by René van der Vyver

Suid-Afrika het 32 jaar gelede met wêreldwye applous ŉ demokrasie geword, waarna ŉ goue toekoms vir die land voorspel is. Drie dekades later is daar ŉ wye ontnugtering met die uitkomste van ANC aan bewind, en staar die land regeringsgedrewe staatsverval in die gesig. ŉ Paar syfers som die toestand op:

Na die goue groeijare van die Mandela- en Mbeki-administrasies, het die land sedert 2007 twee verlore dekades beleef, met ŉ gemiddeld van 1% groei per jaar.
Die rand het 77% van sy waarde sedert 1994 verloor.
Werkloosheid het vanaf 20% in 1994 na 32% verhoog, met jeugwerkloosheid van meer as 60%.
Sowat 50% van die bevolking is afhanklik van staatshulp.
Daar is wydverspreide munisipale verval, met net 16% van stadsrade wat skoon oudits kry.
Die strafregstelsel is in ŉ krisis, met net 8% van geweldsmisdade wat uiteindelik tot skuldigbevindings lei.

Wat het verkeerd geloop?

Die vraag is eerstens wat het verkeerd geloop, en tweedens hoe kan dit reggestel word?

Die eerste fout was dat die ANC se historiese rigtingwyser eerder die Russiese rewolusie as die Japanse restourasie was. Die ANC se beleid is vandag nog amptelik ŉ “Nasionaal demokratiese rewolusie”, wat polities handel dryf as radikale transformasie. Die mikpunt was ŉ “ontwikkelingstaat” breedweg geskoei op die Chinese model, wat deur ŉ ekonomie gedryf moes word wat uit instellings in staatsbesit bestaan. ŉ Beleid van “kaderontplooing” moes alle magsentrums onder ANC beheer bring. Die ontwikkelingstaat het misluk a.g.v. die verval van die meeste staatsmonopolieë oor elektrisiteit, spoorweë en hawens. Beheer deur kaders het hervoming prakties onmoontlik gemaak.

Tweedens was die ANC eerder ŉ gelykheidsbeweging as ŉ vryheidsbeweging. In plaas daarvan om armoede met ekonomiese groei aan te spreek, het die party herverdeling geprioritiseer en gelyke uitkomste nagestreef. Hierdie projek was meer daarop gerig om rykes armer te maak as om armes ryker te maak. Namate die ekonomie al hoe meer begin stagneer het, het die ANC al hoe meer teruggekeer na sy sosialistiese wortels deur al skerper herverdeling en al hoe meer staatsbeheer oor die ekonomie, water, minerale, grond, en onderwys. Hoewel die gereelde verkiesings nog vry en regverdig is, word vryheid in hierdie sentraliseringsproses al hoe meer ingeperk.

Derdens het die ANC ŉ staat wat geografies en demografies (12 amptelike tale) baie uiteenlopend is, as ŉ sentrale eenheidstaat instede van ŉ federasie probeer regeer. Die ANC is sterk gekant teen federalisme omrede hulle mag sterker wil sentraliseer in plaas van versprei. Die uiteinde hiervan is ŉ land wat in vyf gebiede verdeel kan word: gebiede soos die opposisie beheerde Wes-Kaap wat goed regeer word; dié wat swak regeer word (ANC-beheerd); gebiede soos sekere middestede wat onregeerbaar is; gebiede wat glad nie regeer word nie (diep platttelands); en areas wat hulself regeer, soos privaat dorpe. Die land het dus nie net ŉ regeringsprobleem nie, maar ŉ bedelingsvraagstuk.

Die vierde fout was om Afrikaners uit te sluit en te vervreem. Terwyl die Gealieerdes net vier jaar na die Tweede Wêreldoorlog die Duitsers vanaf vyande na vennote in die heropbou van Europa behandel het, regeer die ANC 32 jaar na apartheid nog steeds teen Afrikaners. Hulle lewens word gereguleer met rassebepalings (onder die vaandel van regstelling) en deur grondwetlike bepalings oor skole en universiteite te verbreek. SA se grootste uitvoerproduk is hoëvlakvaardighede, werkskeppers en belastingbetalers. Afrikaners se belewing dat hulle vryheid al hoe meer bedreig word, word deur die ANC gerieflik as ŉ “terugverlang na apartheid” afgemaak.

Die vyfde fout is om Suid-Afrika se buitelandse beleid op grond van ideolo hgiese- en historiese gronde in plaas van nasionale belang te baseer. Die ANC-regering se toetrede tot Brics in 2010 was die voorloper van ŉ naderbeweeg aan lande soos China, Iran, Rusland en Kuba, en die verswakking in verhoudings met die VSA, Israel en ander Westerse moondhede.

Sosialisme

Terugskouend gesien, was die skeptiese stemme oor Suid-Afrika se toekoms uitgedoof deur die wêreldwye vreugde oor die 1994 “wonderwerk”. Francis Fukuyama van Stanford het byvoorbeeld gewaarsku dat: “South Africa’s constitutional democracy is a sort of foreign body that’s sitting on top of a society that’s not modernised in other respects.” Die spanning spruit onder meer daaruit dat die land ŉ sosiaal konserwatiewe bevolking, ŉ liberale Grondwet en ŉ linkse regering het. Hoewel die ANC ŉ “regering van nasionale eenheid” in 2024 gevorm het wat lede van die opposisie insluit, bepaal die ANC in praktyk steeds die nasionale beleid.

Fukuyama het reeds in 1993 teen sosialisme gewaarsku:

“The main obstacle to black social modernization in the future may well be the belief in socialism on the part of the ANC and its communist allies. Socialism has always presented itself as a higher and more progressive form of social organization than capitalism. But in the contemporary world, socialism has been revealed to be an obstacle to social and economic modernization – the hallmark of a certain kind of backwardness that needs to be overcome, just like illiteracy and superstition. The countries of Eastern Europe are now moving rapidly backward into the future, undoing the legacy of forty years of dictatorship and socialist planning. Let us hope that South Africa, as it makes the necessary transition to democracy, does not move forward into the past.”

Hervormings

Daar is nog hoop vir Suid-Afrika. Al kan die klein veranderings wat te min te laat is nog nie as grondige hervormings beskou word nie, is daar groen spruite sigbaar. Daar sal egter omvattende hervormings moet kom om die land blywend suksesvol te maak. Dit sluit onder meer in:

die bevryding van die ekonomie deur die staat se rol in die samelewing te verklein en onomwonde die privaat sektor in plaas van die staat as die enjin van die ekonomie te aanvaar – ŉ groeiende ekonomie bly die beste verskaffer van werk en is die beste gelykmaker, en die vinnigste manier om armoede te verklein;
die verandering in strategie van die regering vanaf ŉ ontwikkelingstaat na ŉ ontwikkelingsamelewing, met ŉ klem op die ontwikkeling van die land se mense;
die vervanging van sentralisme met federalisme deur die ANC – ŉ voorwaarde vir werklike demokrasie, vryheid en doeltreffende regering;
die vestiging van beter verhoudinge met die VSA deur buitelandse beleid wat in nasionale belang is, en wat minstens onverbonde is; en
die behandeling van Afrikaners as vennote deur die ANC om die land te herbou, asook die sluit van ŉ kultuurakkoord wat Afrikaners se grondwetlike regte respekteer.

Geskryf deur Flip Buys, voorsitter van die Solidariteit Beweging.

Twintig redes hoekom “regstelling” verkeerd is

Posted on Februarie 12, 2026September 15, 2026 by René van der Vyver

“Ons noem dit ‘regstellende aksie’, want die term regverdig homself sodat wit mense dit maklik aanvaar en vrywillig op hulself toepas”. Dit was die antwoord wat ŉ bekende Cosatuen SAKP-leier aan my gegee het toe ek vir hom gevra het hoekom gebruik hy Afrikaans as hy oor rassewette praat.

Dis presies hoekom ek nie die term “regstellende aksie” gebruik nie. Dit het ŉ propagandaterm geword wat glad nie oor regstelling gaan nie. Dit het verhard in ŉ omvattende rassebedeling wat op ŉ drakoniese wyse inbreuk op wit mense en ander minderhede se lewens maak. Veel meer “rastelling” as regstelling.

Dit beteken natuurlik nie wit mense wil nie hê dat swart mense vooruitgaan in die lewe nie. ANC politici wat die leuen verkondig dat iemand wat teen rassewette is terselfdertyd teen swart mense is, misbruik net rassepolitiek om steun vir hulle kwynende party te probeer terugwen.

Dis belangrik dat die ekonomie groei en dat almal in die land meer geleenthede kry sodat armoede opgelos kan word en swart mense ook ŉ voorspoedige toekoms kan hê.

Kwaadwillige politici beweer dat wit mense onregverdig kla, selfsugtig op hul eie probleme fokus en min bereidwilligheid toon om die land se werklike krisisse te help oplos. Hulle verswyg natuurlik dat hulself wit mense uitsluit van geleenthede om die krisisse wat dieselfde politici geskep het op te los. Die bitter ervaring het geleer dat hulle eerder ŉ hele dorp sonder water sal los, eerder as om met die Afrikaners daar saam te werk om die dienste te herstel.

Armoede of ongelykheid?
Die eerste groot fout van die ANC ná 1994, was om wetgewing in te stel gerig op die herverdeling van bestaande poste en welvaart, in plaas daarvan om armoede aan te pak deur nuwe poste en welvaart te skep. Ongelykheid is vir Sosialiste altyd die grootste probleem, en nie armoede nie. Hulle wil eerder die “rykes” armer maak as die armes ryker. Daarom verstaan hulle nie dat ekonomiese groei die vinnigste gelykmaker én die beste oplossing vir armoede is nie.

Soos die Amerikaanse ekonoom Thomas Sowell dit stel: “What do the poor most need? They need to stop being poor. And how can that be done on a mass scale, except by an economy that creates vastly more wealth? Yet the political left has long had a remarkable lack of interest in how wealth is created. As far as they are concerned, wealth exists somehow, and the only interesting question is how to redistribute it.”

Rassewette
Maar kom ons keer terug na die vraag wat aan die begin gestel is. Waarom is Solidariteit en so baie wit mense negatief oor die land se rassewette, wat volgens politici op regstelling gerig is? Die kort antwoord is dat die uitkomste ná drie dekades gewys het dat die Suid-Afrikaanse model van regstellende aksie niks regstel nie, en teenproduktief en skadelik vir die land en al sy mense is.

Niemand is gekant teen die regstelling van wat verkeerd is nie en daar is ook nie weerstand teen gelykheid of maatreëls wat daarop gemik is om groter gelykheid te bewerkstellig nie. Die probleem ontstaan dus nie met werklike regstelling, gelyke geleenthede of die groter verteenwoordiging van swart mense in sekere posvlakke nie.

Die uitdaging vir Suid-Afrika was om ŉ model wat ontwikkel is om minderhede te beskerm, doeltreffend te gebruik om meerderhede te bevorder. Daar het egter ŉ groeiende gaping ontstaan tussen die mooi grondwetlike teorie en die harde praktyk.

Wat meer as drie dekades gelede as ŉ regstellende maatreël begin het, het uitgeloop op ŉ omvattende rassebedeling wat onversoenbaar is met ŉ grondwetlike demokrasie, ŉ werkende staat en ŉ groeiende ekonomie wat vir al sy mense kan sorg. Wat die Grondwet toelaat, het in die praktyk verhard tot ŉ permanente staatsideologie van “radikale transformasie” wat deur die regering én howe onderskryf word. Boonop voldoen hierdie maatreëls nie meer aan internasionale regsvereistes vir tydelikheid, eweredigheid en toepaslikheid nie.

Daar is minstens 20 redes hoekom “regstelling” verkeerd is. Dit kan as volg opgesom word:

Rassewette is in werklikheid ongrondwetlik, aangesien artikel 1 van die Grondwet bepaal (of beweer?) dat Suid-Afrika ŉ nierassige staat is.
Die wette voldoen nie aan die internasionale reg nie, wat vereis dat regstellingsmaatreëls tydelik, proporsioneel en genuanseerd moet wees. Internasionale standaarde plaas groter klem op opleiding en mense se sosio-ekonomiese status as op ras. Daarom het die Internasionale Arbeidsorganisasie (IAO) Solidariteit se formele klagte aangehoor en ŉ bemiddelingsproses tussen Solidariteit en die regering gefasiliteer wat in 2024 op ŉ ooreenkoms uitgeloop het. Dié ooreenkoms is deur ŉ hofbevel bekragtig en in die Staatskoerant gepubliseer, net om minder as ŉ jaar later weer deur die regering verbreek te word met nuwe rasseregulasies. Solidariteit se hofsaak hierteen kom eersdaags voor.
Dit is onwerkbaar, aangesien die getalleverhoudinge in die land dit onmoontlik maak dat wette wat teen sowat 7% van die bevolking ingestel word, die ander 93% sal bevoordeel. Daar is ŉ wesenlike verskil tussen ŉ stelsel wat minderhede in ŉ groeiende ekonomie beskerm en een wat poog om meerderhede in ŉ krimpende arbeidsmark op te hef.
Dit is ŉ onreg teen jong wit mense onder 18 jaar, wat slegs 4,6% van die bevolking uitmaak. Hulle word blameer vir gebeure wat voor hul geboorte plaasgevind het, terwyl die ANC nie verantwoordelikheid neem vir dit wat hulle nóú aanvang nie. Dit skep ook valse verwagtinge by die bykans 96% jong swart mense dat die maatreëls teen die 4,6% jong wit mense hulle sal bevoordeel.
Dit is onbillik, omdat die nuwe bedeling juis veronderstel was om op ŉ hoër morele grondslag te rus as die kru rassemaatreëls van apartheid.
Dit benadeel wit mense, sonder om swart mense werklik te bevoordeel. Indien alle wit mense dadelik uit die werksmag verwyder sou word, sou swart werkloosheid met slegs 2,6 persentasiepunte daal. The Economist het reeds in 2021 bereken dat 50% van wit mense oor die afgelope drie dekades sowat 50% verarm het. Die primêre probleem vir wit mense is nie werkloosheid nie, maar onderindiensneming (om in poste onder hul kwalifikasies aangestel te word) weens die rassewette.
Dit is ekonomies skadelik vir die land, soos die Wêreldbank en talle ander instellings al uitgewys het. Dit speel ŉ bepalende rol in die land se jarelange ekonomiese stagnasie. SEB voldoening kos die land elke jaar tussen 2% en 4% van die BBP, oftewel tussen R145 miljard en R290 miljard.
Dit dra aansienlik by tot die verswakking en verval van talle staatsinstellings, omdat die klem by aanstellings meer op ras as op meriete val. Sodoende benadeel dit die armes deur swak en ongesonde dienste.
Dit lei daartoe dat die mees gekwalifiseerde persoon nie die werk kry nie, aangesien aanstellings deur uitsetgebaseerde teikens eerder as insetgebaseerde beginsels gedryf word.
Die strewe na gelyke uitkomste lei tot beperkings op die vryhede van mense en maatskappye.
Dit het onbedoelde gevolge, soos dat dit die stelsel van tenderpreneurskap moontlik maak en ŉ gevoel van geregtigheid (entitlement) bevorder.
Dit werk in die naam van die bevordering van diversiteit, eerder eenvormigheid in die hand, omdat dit vereis dat alle posvlakke die demografie moet weerspieël.
Dit dryf talle werkskeppers, hoëvlak-vaardighede en hoë netto-belastingbetalers landuit. Dit het al soveel families uitmekaar geskeur, met gesinne wat op verskillende kontinente bly en kinders wat sonder hul ouers of grootouers moet grootword.
Dit is onnodig, omdat ŉ merietegebaseerde stelsel, gegewe die bevolkingsamestelling, steeds daartoe sal lei dat verreweg die meeste aanstellings swart mense sal wees.
Dit lei tot demografiese oorheersing van minderhede vanweë die afdwinging van die bevolkingsamestelling op alle instellings. In ŉ land met Suid-Afrika se uiteenlopende geografiese en demografiese werklikhede, kan elke instelling nie ten volle verteenwoordigend wees nie. Daarom moet die strewe veel eerder wees dat instellings gesamentlik oorhoofs verteenwoordigend van die bevolking moet wees. Beleide soos kaderontplooiing en “African hegemony” is meer daarop gemik om oorheersing te bewerkstellig as op ware regstelling.
Dit moedig ŉ “demografiese demokrasie” aan, omdat die ANC probeer om kiesers se lojaliteit te verseker deur die klem op ras en rassebevoordeling te plaas.
Die feit dat regstellende aksie in die werkplek en SEB vir ondernemings geld, veroorsaak dat minderhede se lewens en lewenskanse op alle gebiede deur ras gereguleer word.
Die wetgewing dwarsboom die uitoefening van ander grondwetlike regte, soos artikel 22, wat vryheid van keuse van beroep en professie “waarborg”.
Die Suid-Afrikaanse model van regstellende aksie is ŉ voorbeeld van die onbedoelde gevolge wat ontstaan wanneer ŉ stelsel sy eie loop geneem het, verhard het in ŉ staatsideologie, en veel verder gegaan het as die regstelling van ongeregtighede.
Die doeltreffendste maatreëls om regstelling en inklusiewe ontwikkeling te bevorder bly ekonomiese groei. Dit moet ondersteun word deur insetgedrewe programme soos opleiding, eerder as uitsetgedrewe teikens wat tot ŉ omvattende kwotastelsel verhard het. So ŉ insetgedrewe benadering bied die vinnigste en natuurlikste manier om rasseverteenwoordiging te verseker, sonder die onbekostigbare onbedoelde gevolge van die huidige stelsel.

Suid-Afrika het volgens verskeie bronne die hoogste werkloosheidskoers ter wêreld. Daarom is dit dringend noodsaaklik om ekonomiese groei te stimuleer, meer werk te skep en ongelykhede te verminder. Tog dui die uitkomste ná drie dekades daarop dat die huidige model nie meer werk nie en dat dit nodig is om terug te keer na die tekenbord, eerder as om ŉ onwerkbare en onregverdigbare stelsel te probeer verdedig. Ware regstelling is soos ŉ skild wat mense help, nie ŉ swaard wat ander benadeel of oorheers nie.

Geskryf deur Flip Buys, voorsitter van die Solidariteit Beweging.

Dit is nou nasionalisme teen globalisme in die Weste

Posted on Januarie 21, 2026September 4, 2026 by René van der Vyver

Die winde van verandering waai weer stormsterk in die Weste. Die vroeëre post-Wêreldoorlog “vertikale” verdelingslyne tussen sentrum-regs en sentrum-links, maak plek vir ŉ groter politieke grondverskuiwing tussen pro-Westerse nasionaliste en anti-Westerse globaliste.

Hierdie swaai na regs kan oor die hele Weste gesien en gehoor word.

Waar regse partye soms misluk, wen die regse politiek steeds omdat die ou konserwatiewe en selfs linkse partye die regse beleid moet oorvat om te oorleef. Meer lande kan dalk, soos Brittanje, hul onafhanklikheid “terugvat”. Hierdie regse of nasionalistiese partye is nie rassistiese of aggressiewe nasionalistiese partye wat hulle bure wil aanval of ander kulture verag of minderwaardig ag nie. Dis positiewe pro-Westerse groepe, al noem die massamedia hulle “verregs” en beledig hulle met skeldname.

Die Russies Amerikaanse denker Ayn Rand beskryf hierdie nasionalisme as volg: “But nationalism properly understood – as a man’s devotion to his country because of an approval of its basic premises, principles, and social system, as well as its culture – is the common bond among men of that nation. It is a commonly understood culture, and an affection for it, that permits a society of men to live together peacefully. But a country and its system must earn this approval. It must be worthy of that kind of devotion.”

Nasionalisme vs. globalisme

Dit is interessant dat hierdie twee kampe se groot kampvegters wat teenoor mekaar staan albei Israeli’s is, naamlik die konserwatiewe Yoram Hazony teenoor die linkse Yuval Harari.

Hazony verwoord die nasionaliste se kant van die saak teen globale imperialisme in sy The Virtue of Nationalism soos volg:

“Nasionalisme is nie een of ander onpeilbare politieke siekte wat lande met bose bedoelings oorneem nie. Dit is ŉ beginselvaste standpunt wat meen dat die wêreld die beste regeer word wanneer nasies in staat is om hul eie onafhanklike koers te bepaal, hul eie tradisies te volg en hul eie belange sonder inmenging kan nastreef. Dit staan teenoor imperialisme, wat daarna streef om vrede en voorspoed na die wêreld te bring deur die mensdom onder ŉ enkele politieke regime te verenig.”

Daarteenoor stel Yuval Harari sy ideaal van een globale wêreldregering soos volg:

“Al hoe meer mense glo dat die ganse mensdom, eerder as die lede van ŉ bepaalde nasionaliteit, die regmatige bron van politieke gesag is. Hulle voel dat die beskerming van die ganse menslike spesie die rigtinggewende lig in die politiek behoort te wees. Hiervolgens is die bestaan van by die 200 onafhanklike state ŉ hindernis eerder as ŉ hulp. Aangesien Swede, Indonesiërs en Nigeriërs dieselfde menseregte verdien, sou dit makliker wees as ŉ enkele globale regering hierdie regte waarborg.”

Globalisme word imperialisme

Die groot probleem met Harari en sy aanhangers in die Europese Unie en onder die (vreemd genaamde) neokonserwatiewes in die VSA, is dat globalisme imperialisme die einde van vryheid en demokrasie vereis. Globalisme kan nie tot stand kom as dit nie deur die inperking van demokrasie en vryheid afgedwing word nie.

Die Harvard-professor Samuel Huntington reken dat die globaliste ŉ klein maar invloedryke minderheid is. Hy noem hulle die “Davos people” na aanleiding van die jaarlikse byeenkoms van die globale elite in Davos.

Huntington verwys na hulle as die sogenaamde gouekraag-kosmokrate (“gold-collar cosmocrats”) wat min behoefte het aan nasionale lojaliteit, landsgrense as struikelblokke beskou wat gelukkig aan die verdwyn is, en wat nasionale regerings beskou as oorblyfsels van die verlede met die enigste nuttige funksie om die elite se globale bedrywighede te vergemaklik.

Demokratiese opstand

Die vraag is wat die onderliggende redes vir hierdie grondverskuiwing is.

Die oppervlakkige ontledings wat die nuwe konserwatiewes vyandig probeer afskryf en as verregse rassiste en ongeskoolde dommes bespotlik maak, vuur eerder die momentum aan. Baie kiesers voel reeds dat die liberale elite beterweterig op hulle neersien en hulle net vir stemvee misbruik. Dit help ook nie om “populistiese” leiers wat net sê wat mense dink te verwyt nie. Hierdie leiers ry net die golf; hulle het dit nie geskep nie.

Die kort antwoord is dat dit grootliks ŉ demokratiese opstand van gewone kiesers teen die gevestigde magsorde se globalistiese beleidsrigtings is. Huntington het hierdie opstand al in 2004 in sy boek Who Are We? voorsien.

Verdeling

Hy het gewaarsku dat Westerse elites gevaarlik uit voeling raak met die publiek, veral waar dit by sake soos patriotisme, identiteit en buitelandse beleid kom. Volgens hom word die publiek veral gekwel deur persoonlike veiligheid en gemeenskapsbelange soos taal, kultuur, godsdiens en nasionale identiteit. Daarteenoor staan die elite beleidsrigtings voor soos globalisering, oop grense, massamigrasie, liberale sosiale waardes en die belange van nie-Westerse minderhede in Westerse state.

Die publiek se Westerse patriotisme staan dus teenoor die elite se liberale internasionalisme. Die liberale elite is klein, maar magtig, vanweë hul oorverteenwoordiging in die regerende klasse, die media, onder die sake-elite en in die kunste. Hierdie gedenasionaliseerde elite sien hulself as wêreldburgers. Hulle waardes en gedrag verskil skerp van die patriotisme en nasionale identifikasie van die breër publiek. Huntington het die groeiende gaping tussen die groepe gesien as die oorsaak vir die kommerwekkende afname van vertroue in demokratiese instellings. Daarom het hy gewaarsku teen die geneigdheid van die politieke klasse om die breë publiek se voorkeur vir landsbelang, identiteit en kultuur te ignoreer of te minag.

Woede

Die kloof tussen die heersende liberale internasionalistiese gesagsorde en die patriotiese Westerse publiek het mettertyd té groot geword. ŉ Diep ontevredenheid en selfs woede het ontstaan. ŉ Groeiende deel van die publiek voel dat die politici net hul eie belang dien, dat die media hulle wil manipuleer, dat politieke korrektheid wil voorskryf wat hulle mag dink en sê, en dat die globale ekonomie hulle verarm. In die VSA het mense boonop begin voel dat hul kinders misbruik word om in verafgeleë oorloë te gaan veg ter wille van die elite se politieke doelwitte in plaas van nasionale belang.

Die gevolge kan nou gesien word in ŉ Westers-wye demokratiese opstand teen die gesagsorde se liberale agenda. Die publiek vind aanklank by regse partye se standpunt dat die elite eerder internasionale as hul eie nasionale belange dien, dat oop grense en grootskaalse immigrasie hul lewenswyse bedreig en dat hul heersers Westerse waardes ter wille van internasionalisme opoffer. Die kwessie van massamigrasie staan sentraal in hierdie opstand omdat mense voel dat niemand ooit demokraties daarvoor gestem het nie, maar dat die elite dit sonder mandaat afgedwing het. Brexit, die kontinentwye swaai na regs in Europa en die Republikeinse oorwinnings in die VSA is die politieke wraak op die internasionalistiese elite in die politiek, die staatsburokrasie en die media.

Luister na kiesers

Die vraag is: Wat gaan volgende gebeur?

Dit is duidelik dat die media en die politieke gesagsorde se geloofwaardigheid ŉ ernstige knou gekry het. Voorheen betroubare meningspeilings was skouspelagtig verkeerd met Brexit ŉ paar jaar gelede, moontlik omdat die elite onbewus hul eie menings probeer weerspieël of hulself begin glo het. Die liberale internasionaliste sal die demokratiese wil van die Westerse publiek moet begin respekteer as hulle nie opsy gevee wil word nie. Die beledigende verwysings na “verregse, ondemokratiese populiste” waarmee die elite konserwatiewe politici beplak, gaan die woede en vervreemding net vererger.

Die politieke klasse sal die ondenkbare moet doen: Hulle sal na hul kiesers se drome en vrese moet begin luister en hul demokratiese wil moet uitvoer as hulle nie uitgeskop wil word nie.

Dieselfde geld vir die media wat met politieke preke te veel aan hul gebruikers wil voorskryf in plaas van om hulle gebalanseerd in te lig en te respekteer. Die globalistiese media se probleem is dat hulle hul monopolie op inligting en meningsvorming verloor het vanweë die demokratisering van die media danksy sosiale media en vanweë sakereuse soos Elon Musk wat X gekoop het om spraakvryheid te verskans.

Horisontale bondgenootskap

Opkomende konserwatiewe politici dink reeds aan ŉ soort “horisontale bondgenootskap” van lande en gemeenskappe wat dieselfde waardes aanhang. Dit staan teenoor die “vertikale verdeling” tussen mededingende magsblokke, soos in die ou en nuwe Koue Oorlog. Hulle glo dit kan politieke, kulturele en godsdienstige grense oorspan en wêreldvrede en die internasionale ekonomie bevorder. So kan die VSA, konserwatiewe Europese lande, en selfs lande soos Indië en China met mekaar saamwerk sonder die verwaande aandrang dat hulle liberale Westerse waardes moet aanvaar.

Politieke leiers in die Weste sal moet kennis neem dat die wêreld dalk onder hul neuse verander. Die Westerse liberale elite se projek om die “wêreld soos hul lande te maak en hul lande soos die wêreld”, kan homself op die rotse van die openbare mening te pletter loop.

Gewone Westerlinge begeer eerder ŉ besadigde Westerse herlewing as liberale Westerse oorheersing of die self-aftakeling van die Westerse kultuur. Die elite stel hul liberale ideologie voorop; die publiek stel hul Westerse kultuur voorop. Die publiek is kwaad omdat hulle voel dat die massas immigrante net die voordele van die Westerse kultuur wil geniet, maar nie wil verwesters nie en eerder hul eie kulture op al groter wordende eilande wil voortsit en die Weste wil afbreek.

Suid-Afrika en Afrikaners

Hierdie verdelingslyne het na Suid-Afrika oorgespoel. Dit kan gesien word in die klein maar invloedryke groepie “kommentators”, wat danksy hul toegang tot die media die selfvertroue het om Afrikaners te probeer “ontbind” en by die meerderheid in te lyf.

Hoewel hulle die ANC se korrupsie en swak regering soms hewig kritiseer, ondersteun hulle die onderliggende beleid wat dit veroorsaak.

Daarom bly dit noodsaaklik dat Afrikaners nie probeer oorheers nie, maar oorleef en herleef deur die kulturele infrastruktuur te bou om dit moontlik te maak, en dan saam met ander gemeenskappe te werk in ŉ gees van wedersydse erkenning en respek. Dít is ŉ voorvereiste vir ware vryheid en demokrasie vir almal.

Geskryf deur Flip Buys, voorsitter van die Solidariteit Beweging.

Die wêreld kan in ŉ Derde Wêreldoorlog strompel – Flip Buys

Posted on Januarie 14, 2026Januarie 14, 2026 by Mariska Nanni

Deur Flip Buys, voorsitter van die Solidariteit Beweging

Foto bloot ter illustrasie. (Foto: Duncan Kidd/Unsplash)

“Europa moet voorberei vir ŉ oorlog op ŉ skaal wat ons grootouers en húlle ouers moes deurmaak. Rusland het oorlog teruggebring na Europa,” het Mark Rutte, Navo se hoof in Desember gesê, met verwysing na die Eerste- en Tweede Wêreldoorloë. Hierdie skokkende waarskuwing van Rutte is opgevolg deur soortgelyke waarskuwings oor die gevaar van ŉ kontinentale oorlog teen Rusland deur die Duitste kanselier, Friedrich Merz, die Duitse minister van verdediging, Boris Pistorius, Navo se militêre hoof, admiraal Rob Bauer, asook senior leiers van Brittanje, Pole, Swede en Noorweë.

Hoewel Rusland se konvensionele magte nie sterk genoeg is om teen die hele Navo te veg nie, is daar drie faktore wat die Europeërs slapelose nagte gee:

die eerste is dat die Amerikaanse regering wil hê dat Europa vir sy eie veiligheid moet sorg, omdat die VSA op China wil fokus;
dat Europa nie kan kers vashou by die Russiese militêre massaproduksie nie; en
dat die Russe die wêreld se grootste kernarsenaal het, en hulle militêre doktrine die gebruik daarvan onder bepaalde voorwaardes insluit.

Die skrikwekkende waarskuwing van die kernfisikus Albert Einstein doem weer voor die mensdom op: “As daar ŉ Derde Wêreldoorlog is, sal die vierde een met stokke en klippe gevoer moet word.” Einstein het natuurlik bedoel dat ŉ volgende globale oorlog die wêreld kan vernietig.

Oekraïne

Militêre kenners beskou die oorlog in Oekraïne as die gevaarlikste internasionale konflik sedert die Kubaanse Missielkrisis van 1962. Die gevaar bestaan dat dit kan eskaleer tot ŉ grootskaalse Europese oorlog, wat taktiese kernwapens kan insluit. Die belangrikste elemente van só ŉ nagmerrie is reeds teenwoordig, en die toestand herinner aan die aanloop tot die Eerste Wêreldoorlog. Dit is onder meer:

twee kante met onversoenbare standpunte wat elkeen sterk in sy saak glo;
geen formele vredesonderhandelings nie, en beide magte wat veg vir ŉ militêre oorwinning;
beide kante wat hulle doelwitte sedert die aanvang van die oorlog geëskaleer het;
dis nie net ŉ streekskonflik nie – verskeie groot moondhede met kernwapens is betrokke; en
die alliansiestelsel vergroot die kanse op ŉ groter oorlog, omdat ŉ “aanval op een as ŉ aanval op almal” beskou word.

Die geskiedenis van oorlog wys dat ŉ betreklik beperkte konflik tussen twee lande maklik na ŉ groter oorlog tussen grootmoondhede kan uitbrei. ŉ Toepaslike voorbeeld is die Krim-oorlog van die 1850’s tussen Rusland aan die een kant, en Brittanje, Frankryk, Turkye en Sardinië aan die ander kant.

Prof. Shepard Clough, professor in geskiedenis aan die Universiteit van Columbia, het die aanloop tot hierdie oorlog soos volg beskryf:

“The war was not the result of a calculated plan, nor even of hasty last-minute decisions made under stress. It was the consequence of more than two years of fatal blundering in slow-motion by inept statesmen who had months to reflect upon the actions they took. It arose from [some leaders’] search for prestige; the competing quest for control over the Straits; the mutual naïve miscalculation of the probable reactions of other powers; the failure of those powers to make their positions clear; and the pressure of public opinion in all countries at crucial moments.”

Hierdie woorde geld ook vir die huidige oorlog, omdat daar ŉ baie lang aanloop tot hierdie tragiese gebeure was waartydens dit voorkom moes word.

Doelwitte verander

Die Russe se doelwit was aanvanklik om te keer dat Oekraïne by Navo se militêre bondgenootskap aansluit. Dit sou uit die Russiese oogpunt ŉ “regstreekse gevaar vir Russiese veiligheid” word, in die woorde van president Wladimir Poetin.

Die Russe het hierdie doelwit nou geëskaleer tot ŉ militêre oorwinning en die besetting van grondgebied, veral in die Ooste waar daar ŉ groot aantal Russe woon.

Navo het aanvanklik net beoog om Oekraïne by te staan om ŉ Russiese oorwinning te keer en om ŉ gunstige vredesooreenkoms te help verseker. Intussen het die Weste se doelwit egter ook geëskaleer tot ŉ miltêre oorwinning en die uitskakeling van Rusland as ŉ groot moondheid.

Daar is normaalweg drie roetes na grootskaalse eskalasie wat deel van die dinamika van oorlog is:

Een of albei kante eskaleer die oorlog om te wen.
Een of albei kante eskaleer die oorlog om ŉ nederlaag te verhoed.
Die oorlog eskaleer onbedoeld, bv. as gevolg van ŉ onvoorsiene gebeurtenis wat tipies is van oorloë.

Verdedig na aanval

Die Weste het aanvanklik verdedigende wapens aan Oekraïne verskaf, soos tenks en lugverdedigingswapens. Nadat hulle doelwit na ŉ militêre oorwinning verander het, is groot hoeveelhede moderne aanvalswapens aan Oekraïne gestuur.

Die Amerikaanse staatsman, Henry Kissinger, se waarskuwende woorde oor die foute met die aanloop tot die Eerste Wêreldoorlog van 1914, is vandag steeds van toepassing:

“They seemed oblivious to the huge casualties of the still relatively recent American Civil War, and expected a short, decisive conflict. It never occurred to them that the failure to make their alliances correspond to rational political objectives, would lead to the destruction of civilization as they knew it. Instead, the Great Powers managed to construct a diplomatic doomsday machine, though they were unaware of what they had done.”

Die Eerste Wêreldoorlog is ook ŉ les dat goeie bedoelings tot verskriklike uitkomste kan lei. Soos die Amerikaanse denker, Thomas Sowell, dit gestel het: “The First World War […] was said to be a war ‘to make the word safe for democracy.’ What it actually led to was the replacement of despotic dynasties by totalitarian dictatorships that were far worse”.

Een skoot, drie oorloë

Die moord op die Oostenrykse kroonprins, Frans Ferdinand, deur ŉ jeugdige Serwiese sluipmoordenaar op 28 Junie 1914, het ŉ ketting van gebeure aan die gang gesit. Dit het uiteindelik tot twee wêreldoorloë gelei waarin daar saam sowat 100 miloen mense gesterf het, en daarna die Koue Oorlog tussen Oos en Wes. Die einde van een oorlog het in die geskiedenis dikwels net as aanleiding tot die volgende gedien. Só het die verdrukkende vredesooreenkoms van die Eerste Wêreldoorlog ŉ bepalende rol in die ontstaan van die Tweede Wêreldoorlog gespeel. Daarna het die einde van hierdie oorlog weer die aanvang van die gevaarlike Koue Oorlog gemerk, wat die wêreld vir dekades in twee magsblokke verdeel het wat mekaar oor kernwapens aangegluur het.

Kernwapens

Die vraag is onder watter omstandighede een van die twee kante kernwapens sal aanwend. Die Weste maak gebruik hul volle arsenaal van ekonomiese en diplomatieke magsmiddele, en verskaf grootskaalse wapens en finansiële bystand aan Oekraïne, sonder om troepe te stuur

Uit die uitsprake van Westerse leiers blyk dit dat daar vier moontlike beweegredes is waarom die Weste self militêr betrokke kan raak: indien die oorlog lank aanhou; indien daar geen vooruitsig op ŉ diplomatieke oplossing of ŉ Oekraïense oorwinning is nie; indien die ekonomiese koste vir die Weste te hoog raak; of indien hulle desperaat is om die konflik vinnig te beëindig, byvoorbeelduit vrees dat die Chinese die krisis sal gebruik om ‘n aanslag op Taiwan te loods. Indien die Oekraïense leër in gevaar is om te verloor, kan die Weste ook inspring om ŉ nederlaag te voorkom. Die laaste moontlikheid is indien die Oekraïeners Russiese dorpe of stede aanval om ŉ groot Russiese teenreaksie te ontlok wat die Weste by die oorlog kan betrek.

Russiese kernwapens

President Poetin het reeds die strawwe Westerse sanksies as ŉ oorlogsverklaring beskryf, wat uit ŉ Russisese oogpunt die tafel dek vir moontlike kragdadige optrede teen Navo. Die Russiese militêre doktrine maak voorsiening vir omstandighede waaardie Russe kernwapens salaanwend. Dit is:

wanneer die Russe besluit om die vloei van Westerse wapentuig te stop, en dan ŉ Navo-land soos Pole, waardeur die wapens beweeg, aanval;
wanneer Navo-magte self tot die oorlog toetree;
om ŉ Russiese nederlaag te verhoed; en
indien die oorlog te lank en uitgerek raak dat hulle dit ten alle koste wil beëindig.

Die (CIA) neem die gevaar van kernwapens so ernstig op, dat hulle al in 2022 gewaarsku het: “Niemand van ons kan die dreigende gevaar van die gebruik van taktiese kernwapens lig opneem nie.”

Taktiese kernwapens is kleiner wapens om stede of ŉ leër te vernietig, en is nie interkontinentale ballistiese missiele nie. Nogtans kan dit vinnig lei tot ŉ groter eskalasie waar nóg gevaarliker kernwapens gebruik kan word.

Ander moontlikhede

Die gevaar van ŉ eskalasie na kernwapens beteken gelukkig beslis nie dat dit noodwenig gaan gebeur nie. In die verlede was die grusame moontlikheid daarvan genoeg om dit te verhoed. Die Russe het wel reeds verskriklike skade in Oekraïne aangerig, maar was tot dusver baie huiwerig om die oorlog verder te eskaleer. Hulle het nog nie hulle volledige weermag ingestuur, groot getalle soldate opgeroep of ŉ “totale oorlog” verklaar nie.

Die beste afskrikking vir ŉ oorlog bly die lesse van die geskiedenis. Die probleem is dat daar nie oortuigende tekens is dat die hedendaagse wêreldleiers die historiese kennis het om oorloë te verhoed nie. Soos Thomas Sowell dit so treffend stel:

“The monumental tragedies of the 20th century — a world-wide Great Depression, two devastating World Wars, the Holocaust, famines killing millions in the Soviet Union and tens of millions in China — should leave us with a sobering sense of the threats to any society. But this generation’s ignorance of history leaves them free to be frivolous — until the next catastrophe strikes, and catches them completely by surprise.”

Die mensdom kan slegs hoop en bid dat die dreigende gevaar van ŉ eskalerende oorlog, ŉ kragtige aansporing vir die vegtende partye sal wees om voortydig ŉ diplomatieke oplossing te vind. In die praktyk sal ‘n “derde wêreldoorlog” gelukkig nie maklik uitbreek nie, omdat die VSA se militêre mag tans so oorweldigend is dat ander groot moondhede dit nie sommer sal uitdaag nie. Die sleutel tot blywende wêreldvrede was histories tweeledig: afskrikking van vyande, en gerusstelling dat daar nie ‘n aanval teen iemand beplan word nie. Die uitdaging vir die VSA is dus om China byvoorbeeld af te skrik, maar terselfderyd gerus te stel dat hulle nie aangeval sal word nie. Dan is die wêreld ‘n veiliger plek!

Tien historiese redes om te bly

Posted on Maart 12, 2025 by BeweegAdministrator

Flip Buys

Bron: Maroela Media

Amerikaanse president Donald Trump het vandeesmaand opspraak verwek met sy uitvoerende bevel wat onder meer voorsiening maak vir Afrikaners wat deur rassewette of onteiening sonder vergoeding benadeel word om na Amerika te vlug.

Die feit dat die ANC alles in die stryd werp om steeds alleen te regeer in plaas van deur ŉ regering van nasionale eenheid, het nou die nuwe regering in Washington heeltemal vervreem. Dit is hoekom die Solidariteit Beweging nou die hand van vriendskap wat deur die Amerikaners uitgereik is, sal vat, en praktiese voorstelle aan hulle sal maak oor hoe Afrikaners gehelp kan word om volhoubaar in Afrika te kan bestaan, sodat ons ŉ blywende bydrae tot die welstand van die land en al sy mense sal kan maak.

Ons kan ons nie deur ŉ korrupte, onbevoegde en rassistiese regering uit die land laat jaag nie. Dis nie wie ons is nie. Ons is vasbeslote om in die woorde van NP Van Wyk Louw, die skat van ons taal en kultuur veilig deur die skare te dra. Ons het immers nie die oseane deurkruis, deur die eeue oorleef, die onbekende ingetrek, magtige moondhede op die slagveld gepak en op talle gebiede wêreldklasprestasies opgelewer omdat ons van jellie gemaak is nie.

Hier is 10 historiese redes waarom ons sal bly en waarom ons sal self.

Ons het in Afrika Afrikaners geword

Die eerste Buys in Suid-Afrika was ŉ Duitse soldaat wat in 1714 met die Risdam uit Amsterdam gevaar het om vir die VOC te kom werk. Soos die meeste ander Afrikaner-families, bly die Buyse dus al meer as drie eeue in Afrika. Ons het nie as Afrikaners na Afrika gekom nie. Ons het hier Afrikaners geword, lank voordat Suid-Afrika sy ontstaan as land gehad het. Ons taal en kultuur is inheems aan Afrika en nêrens anders nie. Ons het onsself, ons taal en baie van ons instellings na Afrika vernoem.

Afrikaners is ŉ self-gedefinieerde kultuurgemeenskap – ŉ volk – en nie bloot ŉ taalgroep of ŉ rassegroepering nie. Ons het deur Afrikaans ook ŉ taalverbintenis met bruin Suid-Afrikaners, omdat Afrikaans een taal met vele kulture is. Ons kom uit ŉ Christelik-Westerse tradisie, en die meeste van ons vertrou op God se beloftes van hoop vir die toekoms.

Ons is Westerlinge in en van Afrika

NP van Wyk Louw het dit só treffend gestel: “in elke geslag is die taak: om albei ons erfenisse – Europa en Afrika – bloedwarm ná aan die hart te hou; om in Afrika te wees wetende dat ons van die óú Weste is; om Westers te wees sonder om een enkele verskillendheid van Afrika te verontagsaam.”

Louw het ook so mooi oor Afrikaans gesê: “Afrikaans kan vitaal bly alleen solank hy die draer van ons volle noodlot, van ons wete-na-albei-kante-toe bly; solank hy konkreet en abstrak bly dink; solank as Europa en Afrika in hom lewe; Afrika wel, maar tog ook altyd Europa.”

Hy het Afrikaans gesien as die taal wat Wes-Europa en Afrika verbind: “Dit vorm ŉ brug tussen die groot helder Weste en die magiese Afrika en wat daar groots aan hulle vereniging kan ontspruit – dit is miskien wat vir Afrikaans voorlê om ontdek te word.”

Die volksdigter Totius het dit net so mooi gestel: “ŉ Fyn mistieke eenheidsband verbind Oranje, Nederland en Afrika, deur alles heen. Hoe ver die golwe ons al omspoel, die diepe hart sal altyd voel – ons is verborge-een.”

Liewer kaalvoet oor die berge…

Na die Britte Natal en die destydse Boererepubliek van Vryheid in 1843 annekseer het, het die Voortrekkers weer getrek. In die beroemde woorde van Johanna Smit aan die Britse verteenwoordiger: “Ons sal eerder kaalvoet oor die Drakensberge loop as om langer onder die Britse regering gebuk te staan.”

Die strewe na vryheid as dryfkrag van die Groot Trek is deur Trekleiers soos Andries Pretorius verwoord, toe hy gesê het dat hulle hul geboorteplek sonder ŉ opstand verlaat om vry te wees. Die Nederlandse denker Bob Goudzwaard het na ŉ studie van Afrikaners se geskiedenis dit gestel dat ons verhaal eerder ŉ stryd om oorlewing was as ŉ stryd om oorheersing. Dit is vir my ondenkbaar dat hierdie opofferings van ons voorouers tevergeefs was as ons weg van ons geskiedenis af trek.

Samewerking met ander gemeenskappe

Dit is so dat daar vele veldslae en gevegte teen die inheemse swart stamme was. Dit is egter nie die hele verhaal nie, daar was ook ŉ magdom vredesooreenkomste en samewerking met swart groepe.

ŉ Goeie beskrywing hiervan kry ons in die Voortrekkerleier Hendrik Potgieter se terugvoer aan die Kaapse Goewerneur na afloop van die Groot Trek op 3 Desember 1838: “Ten eersten hebben wy aangetroffen de kapetyn Danser en met hem een vrede besluyt, en ten tweede de konieng Maroka en ook met een vrede besluyt, ten derde de kaptyn Pieter Davieds ook met een vreede besluyt, ten vierde de konieng Sikoniala ook met een vreede besluyt, ten veyfde de kapiteyn Makwana ook met een vrede besluyt.”

Churchill oor Boerekrygers

Die mooiste beskrywing van die Boerekrygers is deur die bekende staatsman Winston Churchill gegee, wat as joernalis hier teen ons kom veg het.

“What men they were, these Boers! I thought of them as I had seen them in the morning riding forward through the rain – thousands of independent riflemen, thinking for themselves, possessed of beautiful weapons, led with skill, living as they rode without commissariat or transport or ammunition column, moving like the wind, and supported by iron constitutions and a stern, hard Old Testament God who should surely smite the Amalekites hip and thigh.

“And then, above the rainstorm that beat loudly on the corrugated iron, I heard the sound of a chaunt. The Boers were singing their evening psalm, and the menacing notes – more full of indignant war than love and mercy – struck a chill into my heart, so that I thought after all that the war was unjust, that the Boers were better men than we, that Heaven was against us, that Ladysmith, Mafeking and Kimberley would fall, that the Estcourt garrison would perish, that foreign Powers would intervene, that we should lose South Africa, and that that would be the beginning of the end. So for the time I despaired of the Empire.”

Verslane en verslae

Die Britte se verskroeideaardebeleid en die konsentrasiekampe was vernietigend. My een oupa en ouma was kinderoorlewendes van die kampe, terwyl my ander oupa se pa in die tronk en sy huis afgebrand was toe hy as koloniale onderdaan perde vir die Vrystaatse Boere gesmokkel het. Prof. David Welsh het die toestand van Afrikaners na die Vryheidsoorlog as volg beskryf:

“After 1902 the Afrikaners of the defeated Trekker republics displayed many of the symptoms of a conquered people: impoverished, defeated, despairing, low in morale, and with a powerfully internalised inferiority complex. They were facing the possible obliteration of their identity by the overwhelming power of their conqueror’s institutions and culture.”

Die opstaan na die oorlog was bitter moeilik, en die historikus Dan O’Meara kon oor my mynwerker-oupa gepraat het toe hy hulle stryd tot 1948 beskryf het: “The structure of South African capitalism offered few opportunities to those whose home language was Afrikaans. Its language was English, and Afrikaans-speakers were powerfully discriminated against. Promotion and advancement required both proficiency in a foreign language – that of the conquerors – and virtual total acceptance of the structure and values dominant in the country.”

Vuurwarm Koue Oorlog

Die Koue Oorlog het vuurwarm in Suid-Afrika gewoed, en die ANC was vierkantig in die Kommunistiese kamp. Dit het die destydse weermag lynreg in botsing met die ou Sowjetunie en Rooi China se wapentuig en ondersteuning vir bevrydingsbewegings in Suider Afrika gebring.

Die Koue Oorlog het politieke beweegruimte vasgevries, en die SAW en SAP moes ŉ gewelddadige rewolusionêre oorname verhoed tot die val van die oosblok-onderhandelings moontlik gemaak is. Westerse moondhede soos die VSA se geweldige druk op die NP regering het ŉ groot rol in die uiteindelike grondwetlike skikking gespeel.

Afrika na onafhanklikheid

Afrikaners was verstaanbaar ook baie skepties oor die kanse op ŉ suksesvolle demokrasie in Suid-Afrika, omdat hulle geweet het tot watter uitkomste Westerse modelle in Afrika gelei het. Martin Meridith som dit treffend op in sy boek oor The Fortunes of Africa na onafhanklikheid: “Die reeks staatsgrepe in Afrika het mekaar so vinnig opgevolg het dat die post-onafhanklikheidsgeskiedenis in ŉ waas verbygeflits het. In die eerste twee dekades van onafhanklikheid was daar sowat veertig suksesvolle staatsgrepe en talle ander onsuksesvolle pogings gewees. Daar was nie een geval waar ŉ Afrika-regering vreedsaam uitgestem is nie.”

Die gemiddelde lewensduur van Afrika-grondwette was volgens die Chicago Law School teen die eeuwending net tien jaar.

“Teen die tagtigers was Afrika berug vir sy ‘Groot Manne’, militêre diktators en een-party-presidente wie se belangrikste prioriteit was om die mag te behou. Die politieke rekord van Afrika sedert onafhanklikheid was star: nie een enkele staatshoof in drie dekades het homself in ŉ verkiesing laat uitstem nie. Vanuit sowat 150 staatshoofde het net ses vrywillig die mag afgestaan, waarvan sommige eers na dekades in die mag.

“Uit ŉ lys van 50 Afrikastate was feitlik almal eenpartystate of militêre diktatorskappe, terwyl in 32 state opposisiepartye onwettig was. Wanneer verkiesings gehou is, was dit bloot om die bewindhebber en sy party se mag te bevestig. In 150 verkiesings wat tussen 1960 en 1989 in 29 lande gehou is, is opposisiepartye nie toegelaat om ŉ enkele setel te wen nie. Net drie lande – Senekal, Botswana en die kleine Gambië, het veelpartystelsels behou en gereelde vry en regverdige verkiesings gehou.”

ŉ Beweging gestig

Die ontstaan van die Solidariteit beweging kan teruggevoer word na die 1998-kongres van die destydse Mynwerkersunie, waar die vakbond se nasionale raad my voorstel aanvaar het om die MWU te omskep in ŉ moderne selfhelp-helpmekaarbeweging.

Die rede hiervoor was tweedledig: ons het nie geglo dat die ANC die land suksesvol sou kon regeer nie, en ons het geglo dat hulle ŉ nuwe rassebedeling sou skep wat Afrikaners in die praktyk tweedeklasburgers sou maak.

Die doel van die Beweging sou wees om die kulturele infrastruktuur te bou wat Afrikaners nodig sou hê om volhoubaar vry, veilig en voorspoedig in suidelike Afrika te kon bly. Sodoende sou Afrikaners terselfdertyd ŉ blywende bydrae tot die welstand van die land en al sy mense kon lewer. Ons destydse aanname dat ons aanvanklik as radikales uitgekryt sou word, maar mettertyd al meer ondersteuning sal kry namate die uitkomste van ANC-beleid sigbaar word, is in die praktyk bewaarheid.

In die negentigs moes die land verander om ŉ verskriklike einde te keer. Die taak van ons beweging is om nou ŉ eindelose verskrikking te help afweer.

Buitelandse ondersteuning

Dit was vir jare na 1994 onmoontlik om ondersteuning vir Afrikaners se regmatige strewe na kulturele outonomie te kry, omdat die ANC die morele hoë grond betree het, en omdat die gevolge van hulle beleid nog nie vir die buiteland duidelik was nie.

Die ANC se vrot regeringsrekord wat tot wydverspreide staatsverval lei, en die deurlopende sentralisasie van mag en die gepaardgaande inperking van vryhede, het prof. Welsh se waarskuwing oor ŉ “tirannie van die meerderheid” nuwe betekenis laat kry.

Welsh het gesê: “Simple majority rule… can easily – and commonly does – degenerate into a ‘tyranny of the majority’ when elections assume the form of a racial census. Undeniably, majorities have rights, but so do minorities. If […] majorities use their power to steamroller minorities, denying them influence even in decisions that affect their vital interests, the quality of democracy will deteriorate.

“Moreover, the comparative evidence from divided societies does not offer much support for the view that the salience of ethnic or racial identities will eventually give way to voting alignments that are shaped more by, say, class, interests or ideology. Democratic constitutional forms have been maintained, but a single-party dominant system become entrenched.”

DIE PAD NA SELFBESTUUR – Slot

Posted on November 11, 2024Januarie 21, 2025 by marisa@solidariteit.co.za

DIE PAD NA SELFBESTUUR – Slot (Flip Buys)

“In hierdie wêreld wen die optimiste, nie omdat hulle altyd reg is nie, maar omdat hulle altyd positief is. Selfs wanneer die optimiste verkeerd is, is hulle steeds positief, en dit is die weg waarlangs prestasie, regstelling, verbetering en sukses behaal word. Ingeligte, nugtere optimisme baat ‘n mens, terwyl pessimisme slegs die skyntroos bied dat ‘n mens reg was.” – David Landes, Amerikaanse historikus.

Voorgelees deur Martin Jansen.

DIE PAD NA SELFBESTUUR – Hoofstuk 34

Posted on November 11, 2024Januarie 21, 2025 by marisa@solidariteit.co.za

Hoofstuk 34 – Die padkaart na kulturele selfbestuur (Flip Buys)

“Dit blyk asof ‘n spesiale stel instellings vir heterogene gemeenskappe benodig word om te verseker dat minderhede wat moontlik deur meerderheidstelsels uitgesluit word, ingesluit word by die besluitnemingsproses.” – Donald Horowitz, Amerikaanse kenner van etniese en rassegeweld van Duke University.

Voorgelees deur Martin Jansen.

DIE PAD NA SELFBESTUUR – Hoofstuk 32

Posted on November 11, 2024Januarie 21, 2025 by marisa@solidariteit.co.za

Hoofstuk 32 – Skep omstandighede vir voortbestaan (Flip Buys)

“Die ligging van volke, rasse en beskawings kan hulle lot bepaal. Dit hang af of hulle op die regte plek op die regte tyd is, of op die verkeerde plek op die verkeerde tyd.” – Uit “Wealth, poverty and politics,” deur Thomas Sowell, Afro-Amerikaanse ekonoom en denker.

Voorlesing deur Martin Jansen.

DIE PAD NA SELFBESTUUR – Hoofstuk 31

Posted on November 11, 2024Januarie 21, 2025 by marisa@solidariteit.co.za

Hoofstuk 31 – Misdaad kan met goue driehoek verslaan word (Flip Buys)

“As geweldmisdaad gestop gaan word, is dit net die beoogde slagoffer wat dit kan doen. Die misdadiger vrees nie die polisie nie, en hy vrees ook nie die regter of jurie nie. Daarom moet hy geleer word om sy slagoffer te vrees.” – Jeff Cooper, Amerikaanse veiligheidskenner.

Voorgelees deur Martin Jansen.