Media Verklarings Archives - Solidariteit Beweging

Wie is die Solidariteit Beweging regtig?

Posted on Mei 12, 2026September 16, 2026 by René van der Vyver

1994 was ‘n ordeverandering vir Suid-Afrika. Die verandering het talle instellings, wat nie die oorgang kon maak nie, vernietig. Die Suid-Afrikaanse landskap sou vir altyd anders lyk.

Instellings wat aan die vorige orde wou vasklou, het eenvoudig verdwyn. Een so ‘n instelling uit die vorige bedeling was die Mynwerkersunie (MWU).

Die MWU was ‘n ou instelling met ‘n ryk geskiedenis en is reeds in 1902 gestig. Soos talle burgerlike organisasies en politieke partye was die MWU in ‘n oorlewingskrisis. Dit was geldelik bankrot en bankrot aan idees.

Binne die nuwe werklikheid
In 1997 is Flip Buys as hoofsekretaris van die MWU verkies. Tydens sy eerste kongres het hy gesê die MWU moet ŉ beweging word. Hy was bekommerd oor die ANC se sentralistiese meerderheidsideologie en wat dit vir staatsbestuur en minderheidsbeskerming kan inhou.

Buys het die bankrot-MWU binne die ná-1994-werklikheid geplaas. Hy het die MWU weggelei van rasdefinisies en dit omskep in ‘n kultuur- en taalinstelling wat beskerming geniet binne die nuwe grondwetlike bedeling. Artikels 29, 30 en 31 van die Grondwet gee aan taal- en kultuurgemeenskappe die reg om eie instellings te vestig, insluitende onderwysinstellings.

Buys het reeds in 1997 besef dat dit noodsaaklik is om van grondwetlike ruimtes gebruik te maak, maar dat instellings daarvoor nodig is. Anders sou artikels 29, 30 en 31 bloot papierartikels bly, sou die sentralistiese staat die samelewing versmoor en sou minderhede se ruimtes verdwyn.

Sy kommer is later reg bewys. Die staat het al meer sentralisties geraak en die grondwetlike ruimtes vir gemeenskappe is verklein tot so ‘n mate dat diegene wat daarop aanspraak maak, as ongrondwetlik beskou word.

Afrikaners gaan nêrens heen nie
Flip Buys se 1998-aankondiging van ŉ Beweging was nie net binne die nuwe grondwetlike werklikheid nie, maar ook ŉ aankondiging dat Afrikaners nêrens heen gaan nie. Baie het gewonder of Afrikaners in die nuwe werklikheid wil bly. Hy het aangekondig dat Afrikaners ruimtes gaan skep om juis hier, aan die suidpunt van Afrika, te bly.

Vandag is die Solidariteit Beweging ŉ netwerk van tientalle selfstandige instellings met ongeveer 600 000 betalende lede en nog sowat 100 000 gebruikers van verskillende dienste. Indien families ook in ag geneem word, is dit ŉ reusebeweging. Dit is nie ŉ elite beweging nie, maar ŉ beweging wat deur gewone werkende mense begin is.

Alhoewel dit by verre die grootste organisasie in die Afrikaner- en Afrikaanse gemeenskap is, maak die Solidariteit Beweging nie aanspraak daarop dat hy namens alle Afrikaners praat nie, maar verteenwoordig die belange van sy lede en ondersteuners.

Die pad van die Beweging

Werk
Die eerste stap was om die ou bankrot-MWU weer sterk te maak. Finansiële stelsels is verander, werwingsveldtogte is begin en nuwe personeel is aangestel. In 2001 is die naam verander na Solidariteit. Die ou MWU het ongeveer 20 000 betalende lede gehad en vandag is Solidariteit meer as tien keer groter en een van Suid-Afrika se grootste vakbonde. Solidariteit het ŉ skuif gemaak om nie net in werksplekke te organiseer nie, maar ook in beroepe en het vandag beroepsnetwerke in al die groot beroepe. Solidariteit het ook deur tegnologie betrokke geraak by werkfasilitering. Sowat 4 000 werkgewers het reeds 14 000 poste op Solidariteit se platform geplaas.

Maatskaplike ontwikkeling
Binne die Mynwerkersunie is reeds in 1949 ŉ maatskaplike been, Helpende Hand, begin. In 2001 is besluit om Helpende Hand ŉ selfstandige instelling te maak. Daar is op klein skaal begin om studente met studies te help en ŉ eerste voedingsprogram by ŉ skool in Vanderbijlpark te loods.

Solidariteit-lede is gebel en gevra om by te dra tot die Helpende Hand-fonds. Daar was groot entoesiasme. Later het elke Solidariteit-lid R5 per maand vir studiehulp bygedra. Hierdie jaar is meer as R60 miljoen in die vorm van studiehulp aan studente uitbetaal.

Solidariteit Helpende Hand het nou 230 takke en dorpsverteenwoordigers in 14 streke. Daar is 14 streekmaatskaplike werkers en altesaam 30 maatskaplike werkers.

Daar is sewe Ons Plekke met naskoolse sentrums en kleuterskole vir behoeftige kinders. Drie duisend dogters ontvang maandeliks sanitêre produkte, 8 000 kinders kry daagliks kos en 2000 kinders ontvang jaarliks skooltassies en skryfbehoeftes. Solidariteit Helpende Hand het ook ŉ Opleidingsinstituut begin wat tuisversorgers oplei.

Opleiding en onderwys
Daar is besef dat opleiding die hart van enige Beweging is wat ernstig oor die toekoms is. Die bou van opleidingsinstellings is duur en word gewoonlik swaar deur die staat gesubsidieer.

Solidariteit het begin met ŉ landswye toer na fabrieke, myne, skole en ander werksplekke en het lede gevra om elk R10 tot ŉ Boufonds by te dra. Dit is met hierdie R10de waarmee Sol-Tech en later Akademia en Bo-Karoo Opleiding begin is.

Sol-Tech
In 2007 is Sol-Tech met 64 elektriese studente in Solidariteit se kantore begin. Vandag is daar ongeveer 3 000 studente in verskillende fases van opleiding.

Die rigtings sluit vandag in: dieselwerktuigkunde, auto-elektries, elektries, meulmaker, megatroniese tegnikus, pas en draai, gereedskapmaker, sweis, haarkappery, vroeë kinderontwikkeling en inligtingstegnologie.

Sol-Tech beskik oor wêreldklas toerusting, ŉ wêreldklas kampus en koshuise.

Akademia
Akademia is in 2012 met 40 studente begin. Aanvanklik is slegs ŉ telematiese aanbod gebied. Dit het ook in Solidariteit se kantore begin. Sentrums is oor die land gevestig.

In 2021 is ŉ opkampusaanbod met 111 studente in Centurion begin. Vandag is daar sowat 4500 studente by Akademia.

Daar is nou vier fakulteite: Ekonomiese en Bestuurswetenskappe, Regsgeleerdheid, Natuurwetenskappe en Opvoedkunde. ŉ Groot nuwe kampus word gebou en die fakulteite en programaanbod gaan ingrypend uitgebrei word.

Bo-Karoo Opleiding
In 2019 is die eerste vyf voltydse studente by Bo-Karoo Opleiding op Orania ontvang. Die instelling het nou sowat 250 studente, ŉ tweede inname vir die jaar word beplan en dit groei met 40% per jaar. Nuwe werkswinkels is gebou en verdere uitbreidings volg binnekort. Daar is pragtige studenteverblyf, ŉ proefplaas en ŉ klein kampus in aanbou. Die twee grootste bene van BKO is tegnies en landbou en die programaanbod word tans ingrypend uitgebrei.

Solidariteit Skoleondersteuningsentrum
Afrikaanse skole en skoolonderwys in die algemeen het onder groot druk gekom. Die aantal Afrikaanse skole het van 1 800 tot 900 afgeneem. In 2015 is die Solidariteit Skoleondersteuningsentrum (SOS) gestig. Vandag is bykans 50 000 Afrikaanse kinders op Wolkskool. Sowat 20 000 onderwysers maak van Wolkskool gebruik. Jaarliks word 7 000 onderwysers opgelei en daar is 250 lid-skole van SOS.

Daar is ook besef dat onafhanklike skole gebou moet word. ŉ Konsessiemodel, met die naam Gimnasium-skole, gaan gemeenskappe in staat stel om eie skole te bou. Die eerste skool word binnekort gebou.

Solidariteit Leer
Voortgesette opleiding is ook van kritieke belang. Op Solidariteit se platform word 200 voortgesette leerkursusse aangebied.

Eiendomsontwikkeling
Die instellings van die Solidariteit Beweging is met R10de en klein bydraes van lede begin. Om ŉ kampus te bou, is klein skenkings egter nie voldoende nie.

Die eiendomsmaatskappy Kanton is in 2019 gestig. Die doel van Kanton is om leefruimtes vir Afrikaans te bou deur ŉ vennootskap tussen kultuur en kapitaal te fasiliteer.

Die eerste groot projek was die Sol-Techkampus, gevolg deur die Sol-Tech-koshuise.

Die grootste projek tot dusver is die Akademia-kampus. Dit is ŉ R3,2 miljardprojek waarvan die eerste fase R1,2 miljard beloop. Dit het reeds afgeskop en beleggers word gewerf.

Sol-Tech en Akademia is die huurders en beleggers weet daar is langtermyn, betroubare huurders.

Deur ŉ goeie kommersiële belegging help beleggers ook om kulturele ruimtes te bou. Daar word ook beplan om in die toekoms ŉ Akademia-kampus in die Wes-Kaap te bou asook skole, binne die groter Gimnasium-groep.

Burgerregte, veiligheid en munisipale dienslewering
AfriForum is in 2006 begin. Die belangrikheid van die beskerming van burgerregte is vroeg besef en AfriForum het reeds verskeie hofsake gewen. AfriForum is egter in die eerste plek ŉ gemeenskapsorganisasie en wil gemeenskappe sterk maak.

AfriForum het 10 000 vrywilligers, 165 takke en 177 buurtwagte oor die land. Daar word landswyd gehelp met munisipale dienste oor ŉ wye front, tot voordeel van die hele gemeenskap.

Veiligheidstrukture maak gemeenskappe oor die hele land veiliger. Daar is op munisipale en veiligheidsvlakke samewerking met owerhede op verskeie vlakke, insluitend metro’s, munisipaliteite en die polisie.

Kultuur en media
Die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge (FAK) het met al hulle werksaamhede ook uiteindelik by die Solidariteit Beweging ingeskakel om die rol van kultuur- en erfenisbewaring te help vervul. By die AfriForum Teater word deurlopend Afrikaanse produksies aangebied.

Maroela Media is gestig en is nou een van die land se grootste mediahuise wat ook inhoud aan tientalle gemeenskapsradiostasies lewer.

AfriForumTV het 200 000 intekenaars. Die instellings van die Solidariteit Beweging het ŉ reuse-sosiale mediateenwoordigheid, met byvoorbeeld meer as 1,8 miljoen volgelinge op Facebook alleen.

Selfstandige gemeenskappe
Vir die Solidariteit Beweging is sterk, selfstandige gemeenskappe noodsaaklik. Die Beweging volg ŉ konsentrasiestrategie wat die natuurlike migrasie van Afrikaners ondersteun en gemeenskapsinfrastruktuur vestig.

Dit sluit werk-, maatskaplike, veiligheids-, dienslewerings-, kulturele en onderwys- en opleidingsondersteuning in.

AfriForum is ook betrokke by selfstandigheidsprojekte by talle tradisionele gemeenskappe en by ŉ netwerk van tradisionele gemeenskappe. AfriForum ondersteun ook die Kaapse Forum.

AfriForum vestig in ankergmeenskappe plaaslike gemeenskapforums wat as platform dien vir skole, kerke en ander gemeenskaporganisasies om mekaar en die gemeenskap te versterk,

Die Orania Ontwikkelingsmaatskappy is gestig om te help om ŉ selfstandige gemeenskap in die Bo-Karoo te vestig. Dit is deel van die groot konsentrasiestrategie en die versterking van ankergemeenskappe landswyd.

Ander sake-inisiatiewe
Om die Beweging kommersieel te laat funksioneer, is daar verskeie sake-inisiatiewe. Dit sluit in ŉ finansiële diensmaatskappy, Konnek, met ŉ fokus op korttermynversekering, lenings en beleggingsadvies.

Daar is ook ŉ spysenieringsmaatskappy, Spys, wat spyseniering vir personeel en studente doen. Verder is daar die Solidariteit Beleggingsmaatskappy, die AfriForum Beleggingsmaatskappy en Helpende Hand-sake wat 127 tweedehandse winkels bestuur.

Daar is ook ŉ Solidariteit Regsfonds en Solidariteit Boufonds waartoe mense kan bydra.

Hoe word die Beweging befonds?
Die Solidariteit Beweging word nie op enige vreemde manier befonds nie. Die Beweging bestaan uit kulturele entrepreneurs wat deur streng dissipline en gewone sakebeginsels bestuur word. Die bedryfsbegroting van die Beweging is so groot soos dié van ŉ mediumgrootte maatskappy op die Johannesburgse Effektebeurs. Die korporatiewe bestuur van die instellings is dus streng.

Die ledeorganisasies word deur ledegeld befonds. Oorgangsfinansiering vir die oprigting van instellings word uit skenkingsfondse en opbrengste uit finansiële dienste befonds.

Elke instelling het sy eie unieke finansiële enjin. Studente is byvoorbeeld die grootste befondsers van die opleidingsinstellings, advertensies befonds Maroela Media, en tweedehandse winkels befonds Solidariteit Helpende Hand. Kanton, wat verantwoordelik is vir eiendomsontwikkeling, insluitend kampusse, werf aandeelhouers op ŉ kommersiële grondslag.

Wie besit wie en wat?
Die instellings van die Solidariteit Beweging word belyn binne die Solidariteit Beweging Trust. Die naam van die Trust dui bloot daarop dat die groter Beweging uit Solidariteit ontstaan het.

Solidariteit of die Trust besit egter nie die instellings van die Beweging nie. Al die ledeinstellings en opleidingsinstellings is maatskappye sonder winsbejag. Daar is dus geen aandeelhouers wat geld uit ledeorganisasies verdien nie. Alle inkomste fokus op die uitvoering van ledeorganisasies se doelwitte.

Direkteure moet toesien dat elke instelling in diens van sy missie en die gemeenskap funksioneer.

Solidariteit het ook ŉ netwerk van vriende en vennote wat insluit die landbouorganisasie Saai, die organisasies van die Afrikaner Leiersnetwerk, ander gemeenskapsleiers en gemeenskapmedia. Solidariteit is nie betrokke in die partypolitiek nie, maar het goeie verhoudings met verskeie politieke partye wat die belang van die Beweging se lede beskerm.

Alhoewel die Solidariteit Beweging gereeld in dispuut met die regering is, is ons lief vir die land. Wanneer ons met die regering bots, is dit ter wille van die land. Ons is hier om te bly, en daarom sal ons soms veg en baie bou. Ons is nie van die regering afhanklik vir ŉ toekoms nie. Daarom het ons hoop, want ons sal self.

Geskryf deur Dr. Dirk Hermann, bestuurshoof van Solidariteit.

Dit is wie en wat Solidariteit is, so hou nou op twak praat

Posted on Januarie 21, 2026September 4, 2026 by René van der Vyver

Die afgelope paar maande word daar vreeslik óór Solidariteit gepraat, maar min mét Solidariteit. Allerhande bordjies word om ons nekke gehang. Strooipoppe word opgerig, wat die slimjanne dan self afskiet.

Ons word só beskryf dat ek onsself skaars herken: Regses, rassiste, Trump-pionne en selfs Suid-Afrika-haters!

Kom ons sê dit sommer in gewone taal: Hier by Solidariteit hou ons niks van die ANC nie, maar ons is lief vir die land. Soos Flip Buys sê: “Ons verlang nie terug na die verlede onder die NP-regering nie, maar ons is ook nie positief oor die toekoms onder die ANC-regering nie.”

Ons is egter toekomsmense. Ons dink geslagmatig. Die instellings wat ons bou is daarop gemik om jongmense te help om ŉ toekoms te skep. Die laaste ding wat ons is, is slagoffers. Ons ontken nie die onreg wat met ons mense gebeur nie, maar ons maak planne.

Ons is gelowige mense. Ons glo aan woorde soos roeping, werk en verantwoordelikheid. Ons glo almal wat wil werk, moet kan werk en hul volle potensiaal bereik. Ons primêre fokus is mense se werk, want werk bied sekuriteit vir soveel ander aspekte van die lewe.

Ons lede is meestal werkende mense. Hulle is gewone mense en baie van hulle werk dikwels in moeilike omstandighede. Vir jare reeds werk hulle op die werksvloer saam met mense van verskillende agtergronde. Die meesterverhaal dat hulle hulself wil isoleer, is onsin.

Oor die jare heen het Solidariteit saam met ander vakbonde gewerk en ons het tot vandag toe samewerkingsooreenkomste met hierdie vakbonde in verskeie bedrywe. Ons ken van saamwerk.

Ons lede ken die werklikhede en uitdagings van die land baie beter as baie kommentators en ontleders. Hulle weet van diskriminasie. Daarom verwerp ons die regering se rasmalheid. Dit diskrimineer daagliks teen ons mense in werksplekke reg oor die land en is eenvoudig boos.

Hierdie beleide verryk ŉ klein elite en vernietig die ekonomie en werksgeleenthede, met vaardighede wat uitvloei. Ons verwerping van rasbeleid het niks daarmee te doen dat ons nie swart mense wil sien vorder nie. Inteendeel, die wette doen juis die teenoorgestelde. Dit is die groot leuen van ons tyd.

Rasmalheid beperk handel. ŉ Land soos die VSA sien dit as ŉ handelsbeperking en Europese lande toenemend ook. Wanneer ons die regering aanspoor om dit vir maatskappye moontlik te maak om internasionaal handel te dryf, doen ons dit omdat ons positief is oor groei in die land.

Ons kyk nie neer op enigiemand nie en ons glo nie in meerderwaardigheid nie. Ons het ŉ afkeer van rassemeerderwaardigheid. Hier by ons loop daar nie rassiste rond nie. Dit is in elk geval nie wat die Bybel ons leer nie.

Ons glo aan die vrye mark, omdat dit die beste stelsel is om welvaart en werk te skep. Ons hou nie van sosialiste wat ŉ utopie wil bou, maar ŉ geskiedenis van smart nalaat nie. Ons hou ook nie van uitbuiters wat onder die vaandel van die vrye mark skuil nie.

Die kernpilaar van die vrye mark is eiendomsreg. Wanneer ons vir eiendomsreg opstaan, doen ons dit omdat ons vir die mark en vir welvaartskepping opstaan.

Wanneer ons met die Amerikaners praat, tree ons in vir die land ten spyte van die regering. Die regering het sy belangrikste handelsvennoot vervreem. Ons tree in vir Agoa omdat dit goed is vir die ekonomie en vir groei. Ons vra nooit dat die land op enige manier gestraf word nie.

Ons soek oplossings vir Suid-Afrika, nie vir die VSA nie, want dit is waar ons lede leef en werk. Ons versprei geen waninligting nie en talle mediahuise moes reeds om verskoning vra vir hul valse bewerings dat ons waninligting in die VSA versprei het. Wat ons doen sal altyd daarop gemik wees om die situasie in die land in die algemeen en vir ons lede in besonder te verbeter.

Ons is lief vir ons taal, kultuur en gemeenskap. Om vir iets te wees, mag egter nooit beteken dat jy teen ander is nie. Ons sien Afrikaners nie as een of ander uitverkorene nie, maar as deel van Suid-Afrika se groot verskeidenheid.

Ons glo baie sterk aan moedertaalonderrig. Ons sien Bela as boos en as ŉ aanval op ons siel. Ons glo jy mag aan jou eie kant wees, maar nie net aan jou eie kant nie. Ons neem self verantwoordelikheid en bou. Baie van wat ons aanpak is ook ten bate van die land en tot voordeel van mense veel wyer as ons eie gemeenskap.

Ons gaan nie ons kinders se toekoms aan die staat oorlaat nie. Daarom sê ons: “Ons sal self”. Ons sê dit nie net nie, ons doen dit. Ons bou letterlik dat die stof staan. Ons glo nie dat die staat jou toekoms moet beskik nie; ons glo ŉ gemeenskap moet dit self beskik. Ons glo aan minder staatsbetrokkenheid en meer privaat- en gemeenskapsinisiatief. Dit is die beginsel agter ons stryd teen die staat se planne om ons gesondheidstelsel te kaap.

Ons glo aan gemeenskapsfederalisme. Dit staan teenoor staatsentralisme. Dit beteken bloot dat gemeenskappe besluite op die laagste moontlike vlak moet kan neem. Ons gaan nêrens heen nie. Ons hoort hier. Ons is van Afrika, en ons taal en volk se naam is na Afrika vernoem. Die ANC en wie ook al sal maar daarmee moet vrede maak. Ons is hier om te bly.

Dus, mense wat strooipoppe van meerderwaardigheid, rassisme, dislojaliteit, slagofferskap, uitverkorenheid, waninligting, verraad en ander booshede oprig: Julle praat twak. Moenie ons oordeel op grond van wat julle van ons gemaak het nie, maar op grond van wie ons is en wat ons doen.

Geskryf deur Dr. Dirk Hermann, bestuurshoof van Solidariteit.

Die wêreld kan in ŉ Derde Wêreldoorlog strompel – Flip Buys

Posted on Januarie 14, 2026Januarie 14, 2026 by Mariska Nanni

Deur Flip Buys, voorsitter van die Solidariteit Beweging

Foto bloot ter illustrasie. (Foto: Duncan Kidd/Unsplash)

“Europa moet voorberei vir ŉ oorlog op ŉ skaal wat ons grootouers en húlle ouers moes deurmaak. Rusland het oorlog teruggebring na Europa,” het Mark Rutte, Navo se hoof in Desember gesê, met verwysing na die Eerste- en Tweede Wêreldoorloë. Hierdie skokkende waarskuwing van Rutte is opgevolg deur soortgelyke waarskuwings oor die gevaar van ŉ kontinentale oorlog teen Rusland deur die Duitste kanselier, Friedrich Merz, die Duitse minister van verdediging, Boris Pistorius, Navo se militêre hoof, admiraal Rob Bauer, asook senior leiers van Brittanje, Pole, Swede en Noorweë.

Hoewel Rusland se konvensionele magte nie sterk genoeg is om teen die hele Navo te veg nie, is daar drie faktore wat die Europeërs slapelose nagte gee:

die eerste is dat die Amerikaanse regering wil hê dat Europa vir sy eie veiligheid moet sorg, omdat die VSA op China wil fokus;
dat Europa nie kan kers vashou by die Russiese militêre massaproduksie nie; en
dat die Russe die wêreld se grootste kernarsenaal het, en hulle militêre doktrine die gebruik daarvan onder bepaalde voorwaardes insluit.

Die skrikwekkende waarskuwing van die kernfisikus Albert Einstein doem weer voor die mensdom op: “As daar ŉ Derde Wêreldoorlog is, sal die vierde een met stokke en klippe gevoer moet word.” Einstein het natuurlik bedoel dat ŉ volgende globale oorlog die wêreld kan vernietig.

Oekraïne

Militêre kenners beskou die oorlog in Oekraïne as die gevaarlikste internasionale konflik sedert die Kubaanse Missielkrisis van 1962. Die gevaar bestaan dat dit kan eskaleer tot ŉ grootskaalse Europese oorlog, wat taktiese kernwapens kan insluit. Die belangrikste elemente van só ŉ nagmerrie is reeds teenwoordig, en die toestand herinner aan die aanloop tot die Eerste Wêreldoorlog. Dit is onder meer:

twee kante met onversoenbare standpunte wat elkeen sterk in sy saak glo;
geen formele vredesonderhandelings nie, en beide magte wat veg vir ŉ militêre oorwinning;
beide kante wat hulle doelwitte sedert die aanvang van die oorlog geëskaleer het;
dis nie net ŉ streekskonflik nie – verskeie groot moondhede met kernwapens is betrokke; en
die alliansiestelsel vergroot die kanse op ŉ groter oorlog, omdat ŉ “aanval op een as ŉ aanval op almal” beskou word.

Die geskiedenis van oorlog wys dat ŉ betreklik beperkte konflik tussen twee lande maklik na ŉ groter oorlog tussen grootmoondhede kan uitbrei. ŉ Toepaslike voorbeeld is die Krim-oorlog van die 1850’s tussen Rusland aan die een kant, en Brittanje, Frankryk, Turkye en Sardinië aan die ander kant.

Prof. Shepard Clough, professor in geskiedenis aan die Universiteit van Columbia, het die aanloop tot hierdie oorlog soos volg beskryf:

“The war was not the result of a calculated plan, nor even of hasty last-minute decisions made under stress. It was the consequence of more than two years of fatal blundering in slow-motion by inept statesmen who had months to reflect upon the actions they took. It arose from [some leaders’] search for prestige; the competing quest for control over the Straits; the mutual naïve miscalculation of the probable reactions of other powers; the failure of those powers to make their positions clear; and the pressure of public opinion in all countries at crucial moments.”

Hierdie woorde geld ook vir die huidige oorlog, omdat daar ŉ baie lang aanloop tot hierdie tragiese gebeure was waartydens dit voorkom moes word.

Doelwitte verander

Die Russe se doelwit was aanvanklik om te keer dat Oekraïne by Navo se militêre bondgenootskap aansluit. Dit sou uit die Russiese oogpunt ŉ “regstreekse gevaar vir Russiese veiligheid” word, in die woorde van president Wladimir Poetin.

Die Russe het hierdie doelwit nou geëskaleer tot ŉ militêre oorwinning en die besetting van grondgebied, veral in die Ooste waar daar ŉ groot aantal Russe woon.

Navo het aanvanklik net beoog om Oekraïne by te staan om ŉ Russiese oorwinning te keer en om ŉ gunstige vredesooreenkoms te help verseker. Intussen het die Weste se doelwit egter ook geëskaleer tot ŉ miltêre oorwinning en die uitskakeling van Rusland as ŉ groot moondheid.

Daar is normaalweg drie roetes na grootskaalse eskalasie wat deel van die dinamika van oorlog is:

Een of albei kante eskaleer die oorlog om te wen.
Een of albei kante eskaleer die oorlog om ŉ nederlaag te verhoed.
Die oorlog eskaleer onbedoeld, bv. as gevolg van ŉ onvoorsiene gebeurtenis wat tipies is van oorloë.

Verdedig na aanval

Die Weste het aanvanklik verdedigende wapens aan Oekraïne verskaf, soos tenks en lugverdedigingswapens. Nadat hulle doelwit na ŉ militêre oorwinning verander het, is groot hoeveelhede moderne aanvalswapens aan Oekraïne gestuur.

Die Amerikaanse staatsman, Henry Kissinger, se waarskuwende woorde oor die foute met die aanloop tot die Eerste Wêreldoorlog van 1914, is vandag steeds van toepassing:

“They seemed oblivious to the huge casualties of the still relatively recent American Civil War, and expected a short, decisive conflict. It never occurred to them that the failure to make their alliances correspond to rational political objectives, would lead to the destruction of civilization as they knew it. Instead, the Great Powers managed to construct a diplomatic doomsday machine, though they were unaware of what they had done.”

Die Eerste Wêreldoorlog is ook ŉ les dat goeie bedoelings tot verskriklike uitkomste kan lei. Soos die Amerikaanse denker, Thomas Sowell, dit gestel het: “The First World War […] was said to be a war ‘to make the word safe for democracy.’ What it actually led to was the replacement of despotic dynasties by totalitarian dictatorships that were far worse”.

Een skoot, drie oorloë

Die moord op die Oostenrykse kroonprins, Frans Ferdinand, deur ŉ jeugdige Serwiese sluipmoordenaar op 28 Junie 1914, het ŉ ketting van gebeure aan die gang gesit. Dit het uiteindelik tot twee wêreldoorloë gelei waarin daar saam sowat 100 miloen mense gesterf het, en daarna die Koue Oorlog tussen Oos en Wes. Die einde van een oorlog het in die geskiedenis dikwels net as aanleiding tot die volgende gedien. Só het die verdrukkende vredesooreenkoms van die Eerste Wêreldoorlog ŉ bepalende rol in die ontstaan van die Tweede Wêreldoorlog gespeel. Daarna het die einde van hierdie oorlog weer die aanvang van die gevaarlike Koue Oorlog gemerk, wat die wêreld vir dekades in twee magsblokke verdeel het wat mekaar oor kernwapens aangegluur het.

Kernwapens

Die vraag is onder watter omstandighede een van die twee kante kernwapens sal aanwend. Die Weste maak gebruik hul volle arsenaal van ekonomiese en diplomatieke magsmiddele, en verskaf grootskaalse wapens en finansiële bystand aan Oekraïne, sonder om troepe te stuur

Uit die uitsprake van Westerse leiers blyk dit dat daar vier moontlike beweegredes is waarom die Weste self militêr betrokke kan raak: indien die oorlog lank aanhou; indien daar geen vooruitsig op ŉ diplomatieke oplossing of ŉ Oekraïense oorwinning is nie; indien die ekonomiese koste vir die Weste te hoog raak; of indien hulle desperaat is om die konflik vinnig te beëindig, byvoorbeelduit vrees dat die Chinese die krisis sal gebruik om ‘n aanslag op Taiwan te loods. Indien die Oekraïense leër in gevaar is om te verloor, kan die Weste ook inspring om ŉ nederlaag te voorkom. Die laaste moontlikheid is indien die Oekraïeners Russiese dorpe of stede aanval om ŉ groot Russiese teenreaksie te ontlok wat die Weste by die oorlog kan betrek.

Russiese kernwapens

President Poetin het reeds die strawwe Westerse sanksies as ŉ oorlogsverklaring beskryf, wat uit ŉ Russisese oogpunt die tafel dek vir moontlike kragdadige optrede teen Navo. Die Russiese militêre doktrine maak voorsiening vir omstandighede waaardie Russe kernwapens salaanwend. Dit is:

wanneer die Russe besluit om die vloei van Westerse wapentuig te stop, en dan ŉ Navo-land soos Pole, waardeur die wapens beweeg, aanval;
wanneer Navo-magte self tot die oorlog toetree;
om ŉ Russiese nederlaag te verhoed; en
indien die oorlog te lank en uitgerek raak dat hulle dit ten alle koste wil beëindig.

Die (CIA) neem die gevaar van kernwapens so ernstig op, dat hulle al in 2022 gewaarsku het: “Niemand van ons kan die dreigende gevaar van die gebruik van taktiese kernwapens lig opneem nie.”

Taktiese kernwapens is kleiner wapens om stede of ŉ leër te vernietig, en is nie interkontinentale ballistiese missiele nie. Nogtans kan dit vinnig lei tot ŉ groter eskalasie waar nóg gevaarliker kernwapens gebruik kan word.

Ander moontlikhede

Die gevaar van ŉ eskalasie na kernwapens beteken gelukkig beslis nie dat dit noodwenig gaan gebeur nie. In die verlede was die grusame moontlikheid daarvan genoeg om dit te verhoed. Die Russe het wel reeds verskriklike skade in Oekraïne aangerig, maar was tot dusver baie huiwerig om die oorlog verder te eskaleer. Hulle het nog nie hulle volledige weermag ingestuur, groot getalle soldate opgeroep of ŉ “totale oorlog” verklaar nie.

Die beste afskrikking vir ŉ oorlog bly die lesse van die geskiedenis. Die probleem is dat daar nie oortuigende tekens is dat die hedendaagse wêreldleiers die historiese kennis het om oorloë te verhoed nie. Soos Thomas Sowell dit so treffend stel:

“The monumental tragedies of the 20th century — a world-wide Great Depression, two devastating World Wars, the Holocaust, famines killing millions in the Soviet Union and tens of millions in China — should leave us with a sobering sense of the threats to any society. But this generation’s ignorance of history leaves them free to be frivolous — until the next catastrophe strikes, and catches them completely by surprise.”

Die mensdom kan slegs hoop en bid dat die dreigende gevaar van ŉ eskalerende oorlog, ŉ kragtige aansporing vir die vegtende partye sal wees om voortydig ŉ diplomatieke oplossing te vind. In die praktyk sal ‘n “derde wêreldoorlog” gelukkig nie maklik uitbreek nie, omdat die VSA se militêre mag tans so oorweldigend is dat ander groot moondhede dit nie sommer sal uitdaag nie. Die sleutel tot blywende wêreldvrede was histories tweeledig: afskrikking van vyande, en gerusstelling dat daar nie ‘n aanval teen iemand beplan word nie. Die uitdaging vir die VSA is dus om China byvoorbeeld af te skrik, maar terselfderyd gerus te stel dat hulle nie aangeval sal word nie. Dan is die wêreld ‘n veiliger plek!

Akademia se nuwe kampus moontlik gemaak deur kulturele ekostelsel

Posted on Januarie 14, 2026Januarie 14, 2026 by Mariska Nanni

Deur Flip Buys, voorsitter van die Solidariteit Beweging

Flip Buys, Dirk Hermann, Henk Schalekamp en Marthinus Visser.

In die politieke “wittebroodtydperk” van die Mandela-era ná 1994 het die Afrikaanse gemeenskap gevoel dat die stigting van onafhanklike Afrikaanse universiteite onnodig én boonop onmoontlik was. Onnodig, omdat die Grondwet uitdruklik voorsiening gemaak het vir Afrikaanse staatsuniversiteite en omdat daar skynbaar genoeg universiteite in die land was. Tweedens is dit as onmoontlik beskou omdat die stigting van ŉ nuwe universiteit sonder staatshulp eenvoudig te duur sou wees. Onafhanklike universiteite was boonop in Suid-Afrika grotendeels onbekend, anders as in baie ander dele van die wêreld.

Die werklikhede van sogenaamde “radikale transformasie” en ŉ geweldige toename in studentegetalle het egter reeds teen die vroeë 2000’s begin gewys dat ŉ nuwe Afrikaanse universiteit wél nodig was. Die suksesvolle stigting en groei van Akademia het terselfdertyd bewys dat dit inderdaad moontlik is. In Suid-Afrika is dit dikwels juis dít wat op die oog af moontlik lyk, wat in die praktyk onmoontlik word, en andersom: dit wat onmoontlik lyk, blyk tog moontlik wees.

Waarom die Solidariteit Beweging ontstaan het

Daar is twee hoofredes waarom Solidariteit, en later die breër Solidariteit Beweging, in die vroeë 2000’s tot stand gekom het. Eerstens het die stigters voorsien dat ŉ bevrydingsbeweging soos die ANC nie noodwendig ŉ moderne staat suksesvol sou kon regeer nie. Die Chinese wysgeer, Jia Yi, het al reeds twee eeue voor Christus daarop gewys dat die vereistes om ŉ land deur ŉ “struggle” oor te neem, lynreg bots met die vereistes om ŉ land doeltreffend te regeer.

Die tweede rede was omdat ons die ANC se woord gevat het dat hulle steeds ŉ rewolusionêre party is. Sulke partye is in wese sosialistiese sentraliste, en gebruik ŉ grondwetlike demokrasie om vryheid te ondergrawe. Dit sluit bepaald die vryheid in van taal- en kultuurgemeenskappe om besluite oor hulle grondliggende belange te neem en uit te voer. Rewolusionêre partye se regering “deur” die mense, word in die praktyk regering “oor” die mense. Die dienaars word die heersers.

Uitkoms

Die uitkoms van bykans drie dekades van die ANC-regering bevestig ongelukkig hierdie vrese. Die ANC kon nie die land doeltreffend regeer nie en het die demokratiese stelsel misbruik om vryheid te ondergrawe. Dink maar net aan die verwoestende gevolge van die inperking van ekonomiese vryheid – oftewel sakelui se vryheid om hul ondernemings sonder staatsinmenging te bestuur. Dit het ŉ beduidende rol gespeel in dekade lange ekonomiese stagnasie, rekordwerkloosheidsyfers en Suid-Afrika se status as een van die grootste uitvoerders van werkskeppers, belastingbetalers en hoëvlakvaardighede.

Die ANC het die pad van ŉ sogenaamde “ontwikkelingstaat” gevolg, soortgelyk aan die model wat onder meer in kommunistiese China toegepas is, waar staatsentiteite die ekonomie moes dryf. Die gevolge vir Suid-Afrikaanse staatsinstellings soos Eskom, Transnet, die Poskantoor en Denel is welbekend – om nie eens te praat van die verval van munisipaliteite en ander dele van die staatsdiens nie. Suid-Afrika moes eerder ŉ “ontwikkelingsamelewing” geword het, soos deur verskeie senior sakelui voorgestel, met restourasie eerder as transformasie as nasionale rigtingwyser.

Bevrydingsbewegings wat aan bewind kom, eindig dikwels in armoede en onderdrukking omdat hulle in die praktyk meer “gelykheidsbewegings” as vryheidsbewegings is. Hulle gebruik staatsmag om gelyke uitkomste af te dwing, met die gevolg dat individuele vryheid en algemene voorspoed skade ly. Die prosedurele vorm van demokrasie, soos gereelde verkiesings, bly staan, maar vryheid as die kern van demokrasie word ondermyn.

Daarby is wit Suid-Afrikaners se politieke, ekonomiese en kulturele vryhede nie deel van die ANC se toekomsvisie nie. In die nuutste (2025) weergawe van die ANC se “Strategy and Tactics”-dokument word die land steeds beskryf asof dit in die 1980’s vasgevang is. Wit mense word wel as deel van die samelewing geduld, maar is in werklikheid tweedeklasburgers oor wie se belange die regering min besorgdheid toon: “Die hoofdoel van ons vryheidstryd bly die bereiking van politieke- en ekonomiese vryheid van die onderdruktes – Afrikane in besonder en swart mense in die algemeen, binne ŉ samelewing waarvan die wit minderheid onlosmaaklik deel is.”

Daarom bly dit belangrik dat ons na ons eie belange omsien, waarvan ŉ wêreldklas Afrikaanse universiteit ŉ belangrike deel uitmaak.

Universiteite

Volgens denkers soos die Keniaan Ali Mazrui het universiteite in postkoloniale Afrika tipies deur agt fases beweeg:

Massifikasie deur “toegang vir almal”, dikwels via gratis studies
Kultuur van “slaag vir almal”
Sogenaamde “dekolonisering” van instellings
Aantasting van universiteitsoutonomie, akademiese vryheid en standaarde
Finansiële druk weens massifikasie en krimpende begrotings
Studente- en dosente-onrus
Toenemende regeringsbeheer
Opkoms van privaat universiteite wat staatsuniversiteite begin verbysteek

Ekostelsel

Die strategiese uitdaging vir die Solidariteit Beweging was om volhoubare “staatsdienste” te lewer sonder staatsinkomste. Daarom moes ons eers stelselmatig ŉ omvattende kulturele ekostelsel bou, wat ons in staat sou stel om ŉ universiteit op te rig. Die gemeenskap moet eers die universiteit help voordat die universiteit die gemeenskap kan help.

Die beginpunt was om Solidariteit as ŉ “80%-organisasie” te stig uit verskeie Afrikaanse vakbonde, waarvan die eertydse MWU die bekendste was. ŉ “80%-organisasie verwys daarna dat die 80% middelgroep daarin moes tuisvoel, sonder die twee uiterste kante van die spektrum. Ons wou wegkom van die mislukte historiese verdelingslyne wat soveel skade aan Afrikaners én die land gedoen het.

Die volgende stappe was om binne Solidariteit ŉ Boufonds en Opleidingsfonds te stig, omdat gewone ledegeld vir lededienste bedoel was, en ook nie naastenby voldoende sou wees om ŉ universiteit te finansier nie.

Die derde stap was om die Solidariteit Helpende Hand te begin, om armoede wat ontstaan het as gevolg van die nuwe rassewette, die reuse-afskalings ná 1994 en die ekonomiese stagnasie teen te werk. Vierdens is die Helpende Hand Studietrust gestig om studielenings aan verdienstelike jongmense toe te ken sodat hulle kan studeer. Die hele idee is dat elke geslag die volgende geslag moet help om te studeer, en dat hulle daardie studiehulp wat aan hulle verleen is terugbetaal sodat die daaropvolgende geslag ook kan studeer. Die sukses van die Helpende Hand Studietrust is dat die terugbetalingskoers ŉ allemintige 99% is. Dit stel die Trust in staat om hierdie jaar sowat 1 200 studente met meer as R70 miljoen se studiehulp by te staan. Grootskaalse studiehulp is ŉ voorwaarde vir ŉ universiteit wat nie staatsfondse ontvang nie, anders kan net ŉ ryk elitegroep dit bekostig.

Die vyfde blokkie van die kulturele legkaart was die stigting van ŉ landswye netwerk van “Ons Winkels” – tweedehandse winkels onder die vleuel van die Helpende Hand. Die winste wat in hierdie winkels gemaak word, word in elke winkel se gebied aangewend vir maatskaplike dienste, en om deur die Studietrust jongmense van die omgewing te laat studeer.

Die Solidariteit Beleggingsmaatskappy (SBM) was die sesde stap in die ekostelsel. Die sewende stap was om onder die SBM-sambreel ŉ finansiëledienstemaatskappy te stig, waarvan die belang wat in die Afrikaanse versekeraar Virseker gehou word, die bekendste is. Die opbrengs van die Virseker Trust gaan vir Afrikaanse onderwys en opleiding, en word na Akademia, die Helpende Hand Studietrust en die Skoleondersteuningsentrum gekanaliseer.

Die agtste blokkie was die stigting van ŉ eiendomsmaatskappy, wat later tot Kanton Beleggings uitgebrei het. Kanton is ŉ eiendomsbeleggingsmaatskappy, en is ŉ vennootskap tussen kultuur en kapitaal waarin privaat beleggers belê vir ŉ wins én ŉ kulturele dividend. Kanton het al verskeie suksesvolle projekte ontwikkel, waarvan die bou van die wêreldklas Sol-Tech-kampus met hul koshuise die bekendste is. SBM bied, deur sy finansiëledienstemaatskappy, ook rentedraende lenings vir studente wat nie vir die Helpende Hand Studietrust se rentevrye studielenings kwalifiseer nie.

Die negende blokkie was die stigting van die Skoleondersteuningsentrum (SOS), wat ten doel het om wêreldklas Afrikaanse onderwys te bevorder. Die rede hiervoor is dat goeie onderrig op skool ŉ voorvereiste vir goeie naskoolse onderrig is. Die SOS bedryf talle projekte, soos die gewilde Wolkskool, en het ook verskeie vakverenigings, soos die Vereniging vir Afrikaanse Wiskunde-onderwysers, wat voortgesette opleiding vir Wiskunde-onderwysers aanbied. Benewens ondersteuning aan Afrikaanse openbare skole, werk die SOS ook aan nuwe oplossings vir onderwys in Afrikaans.

Die tiende blokkie om die kulturele legkaart te voltooi, was die stigting van Akademia, vernoem na die eerste universiteit in die Westerse wêreld, Plato se Akademia wat in 387 voor Christus in Atene gestig is. Die bekende Aristoteles, leermeester van Alexander die Grote, het daar Wiskunde, Filosofie en Politiek studeer. Akademia sluit aan by die klassieke tradisie, en is gegrond op wêreldklas-opleiding en ook die breër vorming en toerusting van studente op ŉ Christelike grondslag. Akademia is ŉ nuwe universiteit wat 15 jaar gelede begin is, maar is op ou en tydlose fondamente gebou, om jongmense vir die toekoms toe te rus.

Eksterne ekostelsel

Die sukses van Akademia word nie net deur hierdie “interne” ekostelsel bepaal nie, maar ook deur ŉ eksterne kulturele ekostelsel, soos goeie skole, toegewyde leerders, betrokke ouers, ŉ helpmekaar-kultuur en werkgewers wat hierdie studente ŉ kans sal gee. Onafhanklike Afrikaanse trusts en sakelui wat die vennootskap tussen kultuur en kapitaal steun, speel ook ŉ onontbeerlike rol. Die feit dat Sol-Tech se studente reeds so gesog in die mark is, is ŉ goeie teken dat werkgewers selfs in ŉ tyd van rassewette, graag studente aanstel wat goed opgeleide en gevormde mense is.

Nuwe kampus

Akademia is deur die Solidariteit Beweging begin, maar is ŉ outonome hoëronderwysinstelling wat vir alle Afrikaanse studente oop is. Akademia het hierdie jaar sy eerste satelliet-kampus in Paarl in die Wes-Kaap geopen, en beplan om die huidige vyf fakulteite vinnig verder uit te brei. ŉ Belangrike rede vir Akademia se sukses is die topdosente wat aangestel is om aan ŉ wêreldklas universiteit te bou. Akademia het dus nie van “voor” af nuut begin nie, maar voortgebou op die akademiese werk wat oor baie jare opgebou is. Die afgelope jare is daar ook bande gebou met top- buitelandse universiteite. Akademia verwag hierdie jaar sowat 5 000 studente in totaal. Dit is hoekom nuwe en groter geriewe dringend noodsaaklik geword het. Die volgende stap vorentoe is Kanton Beleggings wat eersdaags begin om ŉ splinternuwe wêreldklas-kampus in die ooste van Pretoria te bou. Die eerste fase gaan sowat R1,8 miljard beloop, en gaan bykans twee jaar neem om te bou. Dit behels nuwe akademiese geboue, koshuise en al die moderne geriewe wat daarmee gepaardgaan. Daar word beoog om die kampus in 2028 in gebruik te neem.

Hierdie kampus is die grootse Afrikaanse bouprojek in baie dekades in Suid-Afrika, en is voorafgegaan deur twee dekades se opbou van hierdie omvattende ekostelsel wat nodig is vir kulturele selfverwesenliking. Hierdie ekostelsel maak ŉ wêreldklas, onafhanklike, klassieke Christelike Afrikaanse hoëronderwysinstelling moontlik. ŉ Taal het ŉ universiteit nodig vir sy voortbestaan, en ŉ universiteit het ŉ taal nodig om werklik wêreldklas te kan wees. Dit wys die sukses van talle mense wat in enkeltalige Afrikaanse universiteite opgelei is, maar wat nou met groot sukses hul kennis in ŉ ander taal toepas. Akademia is wel Afrikaans, maar studente bemeester terselfdertyd Engels om die oorgang na die wêreld van werk makliker te maak.

Hierdie kulturele ekostelsel se onderbou is skeppende vernuwing, gegrond op beproefde waardes. Die onderliggende filosofie is dat elke geslag dit wat hy van sy voorgeslagte gekry het moet bewaar, en dit dan in ŉ beter toestand vir die volgende geslag moet oorgee. Dít is ons Beweging se plegtige onderneming aan ons jongmense! Ons wil help om ŉ toekoms vir jongmense te skep, sodat hulle volhoubaar hier kan woon en werk, en sodoende ŉ blywende bydrae kan lewer tot die welstand van hulle gemeenskap, die land en al sy mense.

*Flip Buys is die voorsitter van die Solidariteit Beweging, en ŉ direksielid van Akademia en Kanton Beleggings.

Solidariteit Beweging se Nuwejaarsboodskap vir 2026: ‘Ons is verbind tot SA oplossings’

Posted on Januarie 7, 2026 by Mariska Nanni

Die Solidariteit Beweging gaan in 2026 volstoom voort met ons strategie om ŉ omvattende kulturele ekostelsel vir Afrikaners se voortbestaan uit te bou. Die kern van ons kultuur is steeds “’n Boer maak ŉ plan.”

Terselfdertyd werk ons ook landswyd aan projekte ten bate van almal in Suid-Afrika en van ander Afrikaanssprekendes. Ons wag nie vir die regering om van die land ŉ beter plek te maak nie, maar slaan self die hand aan die ploeg. Daarom is ons leuse vir 2026 “Ons sal self!” Ons sal egter ook sáám met vennote werk wat wil saamwerk aan die herbou van die land.

Die grootste projek van ons Beweging is die bou van ŉ nuwe kampus vir Akademia, die grootste onafhanklike universiteit in die land. Daarbenewens gaan ons vanjaar groot uitbreidings aan Sol-Tech, ons beroepskollege, onderneem en ook die Solidariteit Helpende Hand se maatskaplike en welstandsprojekte uitbrei. Groei van die Solidariteit Helpende Hand Studietrust is ŉ hoë prioriteit omdat al hoe meer mense nie meer naskoolse opleiding kan bekostig nie.

Solidariteit se werksnetwerk is ook hoog op die agenda, asook AfriForum se landswye buurtwagte en aksiespanne wat dienste in dorpe en stede verbeter. AfriForum gaan sy interkulturele projekte uitbrei om in ŉ gees van wedersydse erkenning en respek met ander gemeenskappe te skakel.

Daarmee tesaam gaan Afrikaanse onderwys in ŉ nog groter mate deur ons Skoleondersteuningsentrum (SOS) ondersteun word en gaan die Federasie vir Afrikaanse Kultuurvereniginge (die FAK) op groter skaal voort om die Afrikaanse taal, kultuur en erfenisse te bevorder en te bewaar. Daar is ook talle ander projekte wat vanjaar aangepak gaan word om groter kulturele outonomie te bevorder.

Suid-Afrika

Die Solidariteit Beweging glo dat Suid-Afrika se uitdagings ten beste aangepak kan word as Afrikaners by die land se heropbou betrek word. Tweedens is die herstel van die verhoudinge met die VSA noodsaaklik om die land se ekonomiese uitdagings te bowe te kom. Die oplossing vir albei hierdie uitdagings is om met een stem en een boodskap met die VSA-regering te gaan praat.

Ons Beweging verteenwoordig nagenoeg 2 miljoen Afrikaners. Ons is lojaal aan Suid-Afrika, selfs al is ons ontevrede met die ANC-geleide regering. Daarom glo ons dit is nie reg as gewone burgers die prys vir die ANC se swak regering én hul vyandige optrede teenoor die VSA as supermoondheid moet betaal nie. Ons glo dat die regering Suid-Afrika se nasionale belang eerste moet stel en nie die grootse ekonomie ter wêreld ten koste van duisende mense se werk en bestaan moet vervreem nie.

SA oplossings

Ons is verbind tot Suid-Afrikaanse oplossings vir Suid-Afrikaanse probleme, en vind dit jammer dat die ANC steeds weier om Afrikaners se grondwetlike regte te respekteer en ons as gelyke burgers te behandel. Ons verlang nie na die verlede onder die Nasionale Party en apartheid nie, maar sien nie uit na die toekoms onder die ANC en hulle rassesosialisme nie.

Daarom werk ons vir ŉ ander Suid-Afrika as die een wat nou bykans orals weens die ANC se korrupsie en swak regering verval. Ons praat nie namens alle Afrikaners of Suid-Afrikaners nie, maar ons glo dat dit ten behoewe van almal is as dit beter gaan met die land.

Daarom is ons van plan om ook met ander Afrikanergroepe, sowel as die breër Afrikaanse gemeenskap en ander kultuurgemeenskappe in die land saam te werk en om saam aan oplossings vir knelpunte te werk.

Ons vind dit jammer dat die VSA strafmaatreëls teen Suid-Afrika ingestel het omdat dit derduisende onskuldige mense, waaronder baie van ons eie lede en ondersteuners, benadeel. Ons glo dat dit ook in die VSA se belang is om goeie betrekkinge met Suid-Afrika as die grootste ekonomie in Afrika te handhaaf.

Afrikaners

Die Trump-administrasie het Suid-Afrika ŉ fokuspunt van Amerikaanse buitelandse beleid gemaak en het terselfdertyd Afrikaners uitgesonder vir ondersteuning en beskerming. Die ANC-regering se verskil hiermee verander niks aan die werklikheid daarvan nie.

Suid-Afrika is ŉ onafhanklike en soewereine land en het die reg om sy eie beleid te bepaal. Die uitdaging lê daarin dat dit ernstige gevolge vir ŉ klein land se mense inhou as sy regering vyandig teenoor ŉ supermoondheid optree. Ons wil ook nie hê dat die VSA vyandig teenoor Suid-Afrika moet optree nie.

Daarom wil ons Beweging, as die grootste georganiseerde groep Afrikaners, daadwerklik help om die konflik met die VSA te ontlont. Dit sal moontlik wees indien die ANC bereid is om ons billike en grondwetlike eise vir kulturele outonomie te respekteer. ŉ Kultuurakkoord met Afrikaners kan die weg baan om die Amerikaanse regering gesamentlik te nader met ŉ handelsooreenkoms wat in belang van die land en al sy mense sal wees.

Die Afrikaner Verklaring

Dit is nodig om daarop te wys dat ŉ wyd verteenwoordigende groep Afrikaners bykans twee jaar gelede reeds ŉ hand van vriendskap en samewerking na die regering uitgesteek het, ŉ hand wat die ANC ongelukkig nie geneem het nie. Die Solidariteit Beweging was betrokke by die opstel van die Afrikaner Verklaring en is ‘n ondertekenaar van dié verklaring wat vroeg in 2024 uitgereik is.

Dit het onder meer ons verbintenis tot Suid-Afrika en ŉ aanbod om in ŉ gees van wedersydse erkenning en respek te help om die krisisse wat almal in die land raak, op te los. In hierdie verklaring onderskryf ons ook die gelykwaardigheid van alle gemeenskappe in die land as grondslag vir ons almal se deelname aan die mensdom. Terselfdertyd het ons dit ook duidelik gestel dat ŉ rassebedeling nie versoenbaar is met ŉ grondwetlike demokrasie, ŉ werkende staat en ŉ groeiende ekonomie wat vir al sy mense kan sorg nie.

Die Afrikaner Verklaring meld ook dat ons dit betreur dat van ons volksgenote die land teen hulle sin moes verlaat omdat hulle nie meer ŉ toekoms hier gesien het nie. Ons voel steeds dat die omstandighede eerder geskep moet word dat Afrikaners volhoubaar vry, veilig en voorspoedig in Suid-Afrika kan bly sodat ons ŉ blywende bydrae tot die welstand van die land en al sy mense sal kan lewer.

Die ANC het ongelukkig ons hand van samewerking afgewys deur selfs onder ŉ regering van nasionale eenheid wetgewing teen Afrikaanse skole, oor onteiening en selfs skerper rassewette in te stel.

Die uitkomste van die ANC se beleidsrigtings is die beste aanduider daarvan dat ANC-beleid misluk het en selfs die teenoorgestelde uitwerking het as wat daarmee beoog is. Ons glo steeds dat restourasie die beste model is om die krisisse, soos armoede, werkloosheid en ongelykheid, wat ons land teister aan te pak, veel eerder as die transformasiemodel wat gevolg word en wat homself as deel van die probleem eerder as die oplossing bewys het.

Oplossing vir geskil tussen VSA- en SA-regerings is dringend nodig

Posted on Desember 1, 2025Desember 1, 2025 by Mariska Nanni

Mnr. Cyril Ramaphosa hou aan om “misinformasie” te blameer vir die swak betrekkinge met die VSA, in plaas daarvan om verantwoordelikheid te aanvaar vir die veelvuldige krisisse waarin hy en sy party die land gedompel het. Dit is in beide Suid-Afrika én die VSA se belang dat die geskil tussen hul regerings dringend opgelos word.

Die Solidariteit Beweging neem met kommer kennis van die afwaartse spiraal van uitsprake deur senior leiers van dié twee lande. Die twee regerings moenie voortgaan om op mekaar se uitsprake te reageer nie, maar moet eerder fokus op die werklike oorsake van die konflik.

Die eerste stap na die normalisering van verhoudinge behoort die onmiddellike aanstelling van ambassadeurs in beide lande te wees om die verstopte diplomatieke kanale weer te open. Daarna kan die twee lande ŉ gesamentlike taakspan aanstel om die kleiner geskilpunte te ondersoek en uit te stryk. Die groter vraagstukke kan dan volgende aangepak word.

Die nasionale belange van Suid-Afrika en die VSA moet die grondslag van sulke gesprekke vorm, nie verskille tussen die regerings of botsende beleide of uitsprake nie. Die ANC is verantwoordelik vir die verswakking van verhoudinge wat nou al jare lank opbou en hy kan nie langer agter wanvoorstellings en beskuldigings van “misinformasie” skuil nie.

Nasionale belange

Dit is in beide lande se nasionale belang om die verswakkende verhoudinge te herstel. Suid-Afrika se werkloosheidskoers is van die hoogste ter wêreld, terwyl dit ook nie in die VSA se belang is dat die Suid-Afrikaanse regering hom by Amerika se opponente skaar nie. Die oplossing is nie om Suid-Afrika uit die G20 te laat nie, maar om die regering te oorreed om die noodsaaklike beleidshervormings in te stel wat Suid-Afrika op ŉ versnelde groeitrajek kan plaas om een van grootste 20 ekonomieë te word.

Ons glo die VSA se onderliggende redes vir die verslegting van verhoudinge tussen die twee lande is die volgende:

Die VSA se oortuiging dat die ANC se buitelandse beleid die VSA se nasionale sekuriteit bedreig;
Die VSA-regering se siening dat Suid-Afrikaanse rassewette nie versoenbaar is met ŉ grondwetlike demokrasie, ŉ funksionerende staat en ŉ groeiende ekonomie nie;
Die feit dat die ANC histories en tans homself eerder by die globale nie-Westerse blok skaar;
Die ANC se ideologiese teenstand teen die VSA-regering se konserwatiewe vryemarkbeleid;
Die VSA-president se siening dat plaasmoorde aangevuur word deur opswepende liedjies soos “Kill the Boer”, dat dit die Afrikanerminderheid se menseregte bedreig, en dat die Suid-Afrikaanse president dit nie veroordeel en die Konstitusionele Hof dit nie as haatspraak beskou nie;
Die ANC se verbreking van die 1994-ooreenkoms rakende Afrikaners se kulturele regte, bv. deur die Bela-wetgewing;
Dat Suid-Afrikaanse wetgewing die eiendomsreg van die Afrikanerminderheid bedreig en die land op ŉ glybaan na ŉ Zimbabwe kan plaas.

Speelbal

Die Solidariteit Beweging is dankbaar vir die VSA-president se besorgdheid oor Afrikaners se lewens en menseregte. Terselfdertyd wil ons verhoed dat Afrikanerbelange ŉ politieke speelbal tussen Suid-Afrika en die VSA word. Sekere Suid-Afrikaanse politici het ons reeds onbillik en ongegrond van hoogverraad en onpatriotisme beskuldig, en hou ons verkeerdelik verantwoordelik vir die instel van handelstariewe en die staking van finansiële hulp aan kwesbare groepe.

Die Solidariteit Beweging het dit al herhaaldelik duidelik gestel dat ons nie ŉ boodskap van volksmoord aan die VSA-president oorgedra het nie. Ons beskou ook nie vlugtelingstatus vir Afrikaners na die VSA in geheel as ŉ oplossing nie, maar bloot as ŉ manier om ŉ minderheid te help wie se lewens deur geweldsmisdaad geraak is of bedreig word. Daarom is dit nodig dat beide die VSA- én Suid-Afrikaanse regerings eerder mét Afrikaners praat as óór ons, sodat misverstande oor die situasie in Suid-Afrika en die posisie van Afrikaners uitgeklaar kan word.

Daarom het ons al verlede jaar ŉ Afrikanerverklaring onderteken, waarin ons onsself tot die skepping van ŉ toekoms vir Afrikaners en Suid-Afrika verbind het. Ons het dit ook duidelik gemaak dat ons nie gediend is daarmee om as tweedeklasburgers behandel te word en deur die ANC as slaansakke en sondebokke misbruik te word om die aandag van hul mislukkings af te lei nie. Dit help nie dat die ANC kla dat die VSA hulle boelie terwyl die ANC self Afrikaners boelie met rassewetgewing en kulturele diskriminasie nie.

Nuwe kampus

Die Solidariteit Beweging se projek om die kulturele infrastruktuur vir ŉ vry, veilige en voorspoedige voortbestaan te bou, gaan in Januarie 2026 nuwe momentum kry met die bou van ŉ nuwe kampus vir ons onafhanklike universiteit. Terselfdertyd herbevestig dit ons verbintenis tot plaaslike oplossings. Ons bou om te bly, en bly om te bou. Ons is nie slagoffers of vlugtelinge nie. Ons doel is om die kulturele infrastruktuur te bou wat ons in staat sal stel om volhoubaar hier te bly, sodat ons ŉ blywende bydrae tot die welstand van die land en al sy mense kan lewer.

𝗔𝗡𝗖 ŉ ‘𝗺𝗼𝗿𝗲𝗹𝗲 𝘀𝘂𝗽𝗲𝗿𝗺𝗼𝗼𝗻𝗱𝗵𝗲𝗶𝗱’? 𝗟𝗮𝗴𝘄𝗲𝗸𝗸𝗲𝗻𝗱!

Posted on Oktober 23, 2025 by Mariska Nanni

Deur Werner Human, operasionele hoof van die Solidariteit Beweging

Continue reading “𝗔𝗡𝗖 ŉ ‘𝗺𝗼𝗿𝗲𝗹𝗲 𝘀𝘂𝗽𝗲𝗿𝗺𝗼𝗼𝗻𝗱𝗵𝗲𝗶𝗱’? 𝗟𝗮𝗴𝘄𝗲𝗸𝗸𝗲𝗻𝗱!”

Jaco Kleynhans | Mackinac Republican Leadership Conference, Michigan, VSA

Posted on Oktober 7, 2025Oktober 7, 2025 by Mariska Nanni

Speech | 21 SEPTEMBER 2025 | Michigan

Ladies and Gentlemen, Chairman Jim Runestad, members of the U.S. House of Representatives, the Michigan Legislature and other political institutions in the U.S. and here in Michigan, distinguished guests,

It is an honor and a privilege to stand before you today at this 36th Mackinac Republican Leadership Conference, a gathering that embodies the unyielding spirit of liberty, resilience, and principled leadership that has defined the Republican movement for generations.

I serve as the Head of International Liaison for Solidarity a large South African civil rights organization dedicated to protecting the rights, dignity, and future of minorities – particularly the Afrikaner minority – in a nation that increasingly seems bent on erasing our culture and identity.

But before I delve into the heart of my message, I must address a shadow that looms over us all, a stark reminder of the perils we face in this global battle for conservative values. Just last week, on a day that should have been filled with the promise of discourse and debate in the great state of Utah, we lost Charlie Kirk—a brilliant, fearless voice for the next generation of conservatives – to a cowardly assassination. His death was not merely a personal tragedy; it was a chilling escalation in the wave of violent rhetoric and actions targeted at conservative voices everywhere. From the streets of America to the town halls of Europe, and yes, even to the farmlands of my own country, South Africa, the enemies of freedom are emboldened. They chant slogans of hate, they incite division, and they strike without remorse.

As Afrikaners in South Africa, we will forever be grateful to Charlie Kirk and his huge contribution to focusing the world’s eyes on the murders of farmers in South Africa and the escalatingattack on the future of my people. Together with President Donald Trump and others, Kirk did great work over the past few years to tell the truth of what is happening in South Africa. Thank you, Charlie. We salute you! For now,and forever.

In South Africa, the toxic leftwing rhetoric has a name and a tune: “Kill the Boer, Kill the Farmer.” It is not some relic of the past; it is sung openly at political rallies, chanted by leaders who hold the reins of power, and echoed in the halls of government.

Thank you for giving me this platform to speak,not just for South Africa, but for all minorities under siege in a world that increasingly tolerates authoritarianism in the name of “progress.” Today, I want to focus on why South Africa matters to you – to America, to the Republican cause, and to the free world.

Let us begin with why South Africa is so crucially important to the United States, and why the Afrikaners, as a beleaguered minority, must be central to any American strategy in Africa. South Africa is not merely another country on the map; it is the economic powerhouse of the continent, commanding vast reserves of critical minerals that power everything from your smartphones to electric vehicles and defense systems. We hold over 80% of the world’s platinum supply and significant portions of manganese and vanadium, key to steel production and battery technology. In a world racing toward green energy and technological dominance, South Africa’s resources are a geopolitical goldmine. Losing influence here means ceding ground to authoritarian adversaries such as China.

But beyond these resources, South Africa is America’s gateway to Africa. With a sophisticated financial system and a G20 membership, we bridge the Global North and the emerging markets of the Global South. Trade between our nations exceeds $20 billion annually, supporting jobs in manufacturing, agriculture, and services across both countries.

Yet this partnership is fraying under the weight of South Africa’s internal decay and external alignments. America needs a stable, pro-Western South Africa to counter the spread of communism and authoritarianism on the continent. Without it, China’s Belt and Road Initiative will swallow Africa whole, Russia’s Wagner mercenaries will destabilize more regimes, and Iran’s proxies will find safe havens for mischief.

Now, why Afrikaners specifically? As a minority of about 2.5 million – roughly 5% of South Africa’s population – we represent a cultural and ideological bulwark against the tide of radicalism sweeping our land. We are conservatives at heart: family-oriented, entrepreneurial, religious, and committed to private property, rule of law, and individual liberty. Our values align seamlessly with the Republican ethos – think self-reliance, like the pioneers of the American West, or the unyielding faith of the Founding Fathers.

Historically, Afrikaners have been the stewards of South Africa’s agricultural heartland, producing 90% of the country’s food despite owning only a fraction of the land. We are the innovators in tech and engineering who keep the lights on and the doctors, teachers, and entrepreneurs who built modern South Africa. Marginalizing us does not just harm a minority; it undermines the very stability America needs in Africa. Supporting Afrikaners means bolstering a pro-American, pro-freedom force that can help reclaim the continent for democracy.

To understand our importance, one must know our background—a story of perseverance, innovation, and tragedy that mirrors the American journey in many ways. The Afrikaners trace our roots to the 17th century, when Dutch settlers arrived at the Cape of Good Hope, establishing a refreshment station for the Dutch East India Company. These were hardy Protestants—farmers, craftsmen, and traders—fleeing religious persecution in Europe, muchlike the Pilgrims who landed at Plymouth Rock. These Dutch settlers intermarried with French Huguenots and Germans and forged a unique identity; the Afrikaans language, a blend of Dutch and local tongues, became our voice; the Calvinist faith was our compass.

In the 19th century, as British imperial ambitions encroached, we embarked on the Great Trek – a mass migration inland of over 12,000 pioneers seeking freedom from colonial overreach. Our pioneer forefathers carved out republics such asthe Orange Free State and Transvaal, fighting epic battles against Zulu warriors at Blood River in 1838 and later against the British in the Anglo-Boer Wars of 1880 and 1899-1902.

The British were the first to use concentration camps during war, and during the Anglo Boer War of 1899 to 1902 most of our Afrikaner women and children were placed inconcentration camps by the English. More than 34 000 women and children perished in those concentration camps in some of the worst conditions you could ever imagine.

But after the war, we decided to forgive. We decided to move forward. We built a nation on the principle of self-determination, inventing technologies like the world’s first heart transplant in 1967 and pioneering conservation efforts that protected Africa’s wildlife.

Coming to the second topic: South Africa since 1994, and how the liberal Western vision of a “rainbow nation” has crumbled under the weight of ANC governance. When Nelson Mandela walked free from prison in 1990 and became president in 1994, the world hailed it as a miracle. The end of apartheid promised unity – a rainbow nation where black, white, brown, and Indian people could coexist in harmony. Western liberals, from Bill Clinton to Tony Blair, poured in billions in aid and investment, betting on reconciliation, affirmative action, and a mixed economy to heal old wounds.

For a brief, shining moment during the 1990’s it worked. Under Jacob Zuma from 2009 to 2018, “state capture” siphoned billions from public coffers—funds meant for housing, schools, and hospitals vanished into private jets and mansions. Eskom, our state power utility, was looted, leading to rolling blackouts that crippled industry. The ANC’s cadre deployment – placing loyalists in key positions – prioritized politics over competence, turning bureaucracies into fiefdoms. Racial quotas under Black Economic Empowerment (BEE) laws sidelined skilled workers, regardless of merit, fostering resentment and inefficiency.

At the commencement of President Cyril Ramaphosa’s tenure in 2018, the damage was irreversible. Unemployment soared above 30%, youth joblessness hit 60%, and inequalityworsened. The “rainbow” faded as tribalism and populism rose: the Economic Freedom Fighters (EFF), led by Julius Malema, openly calls for nationalizing everything, from all farmland to all financial institutions and mines. They advocate for land seizures, chanting “Kill the Boer” at rallies. Liberal ideals of meritocracy and non-racialism have been sacrificed on the altar of revenge politics. The ANC destroyed South Africa not through malice alone, but through incompetence masked as transformation. What was promised as upliftment became exploitation; what was envisioned as unity devolved into division. The West’s blind faith in this model – ignoring warning signs of socialism- left us a failed experiment, a cautionary tale for America as you grapple with your own progressive overreach.

This brings us to the third focus point: where South Africa stands today. As an increasinglyfailed state, service delivery has collapsed. Water shortages affect 40% of households; potholed roads and collapsing bridges symbolize infrastructure decay. Rolling power outages have been a reality in South Africa for the past 15 years. The brain drain is real: over a million South Africans, many Afrikaners, have emigrated since 1994, taking their expertise to Australia, Canada, and yes, America.

Land expropriation without compensation, enshrined in the 2018 ANC policy and accelerated under Ramaphosa with a new expropriation act signed late last year.

Racial laws and discrimination against minorities are rampant. BEE mandates high percentages of black ownership in companies, often through shady deals that enrich elites while excluding whites, Indians, and brown people from jobs and contracts. Affirmative action quotas fill universities and civil service with underqualified candidates, sidelining merit.

Crime is an epidemic: over 27,000 murders are committed annually – the highest in the world outside war zones. But farm attacks stand outas a special scourge against rural whites. Since 1994, over 3,000 farmers have been killed in brutal assaults involving torture, rape, and execution-style murders. Today there are less than 30,000 commercial farmers left in South Africa who must feed a growing population of more than 60 million.

Farm attacks and murders are not random robberies; they are ethnically motivated, with attackers targeting isolated homesteads, stealing little but inflicting maximum terror. The government downplays it, claiming it is mere crime, but the patterns—disproportionate violence against white farmers—tell another story. As President Trump rightly noted, it is a crisis demanding international attention.

Finally, our foreign policy has veered dangerously toward authoritarian embrace. South Africa, under ANC influence, has warmed to China, Russia, and Iran, aligning with BRICS to counter the West. In 2023, South Africahosted joint naval exercises with Russia and China in the Indian Ocean codenamed “Mosi”,signaling military cooperation amid Russia’s Ukraine invasion.

With Iran, ties deepened in 2025: high-level military talks in Tehran discussed hosting Iranian naval flotillas in our ports, and the South African government defended Iran’s nuclear ambitions at the UN. Ramaphosa’s government abstained from condemning Russia’s aggression and sued Israel at the ICJ over Gaza, earning praise from Tehran.

In February 2025, President Donald J. Trump issued Executive Order 14204, titled “Addressing Egregious Actions of the Republic of South Africa.” This landmark decree declared it U.S. policy to oppose South Africa’s human rights violations, particularly against white Afrikaners, and its undermining of international norms. It suspended foreign aid – over $500 million annually – until reforms are made. It also created a fast-track refugee program for persecuted Afrikaner farmers and professionals.

Since February, a bill was approved in the http://U.S.House of Representatives Committee on Foreign Affairs, further implementing President Trump’s executive order and even suggesting that targeted sanctions be imposed on ANC officials involved in corruption and land grabs. We support this proposal and hope that the act will soon be approved by the full House and the Senate so that President Trump can sign it.

President Trump’s reciprocal tariffs in April 2025 hit South African exports such as steel and agricultural products, retaliating against our BRICS alignments. Our fear now is that the tariffs are punishing the people closest to the U.S., such as Afrikaner farmers. We want to make a plea to the U.S. to lower the tariffs and instead focus on punitive measures against the South African government and radical anti-American politicians.

Within this crisis lies opportunity: strained relations can be leveraged for change. America holds the cards: market access, military aid, and diplomatic clout. By supporting Solidarity and civil society, the U.S. can empower pro-Western voices, pressure the ANC toward accountability, and reclaim South Africa as a strategic ally. I repeat: Please do not punish your friends, such as Afrikaner farmers, with tariffs. Punish the real scoundrels who have acted, and continue to act,against American interests!

In conclusion, my friends, South Africa’s story is one of promises betrayed but not yet lost. The assassination of Charlie Kirk reminds us that violence against our ideas is real, but so is our resolve. The chants of “Kill the Boer” echo the global assault on freedom, but with leaders like President Trump, we have hope.

I urge you: Pressure your government to enforce the executive order fully. Shine a light on farm murders and corruption. Support South African civil society with donations, media reports and access to a platform where we can share our views.

We ask you to counter South Africa’s drift toward tyrants by strengthening ties with true partners like us. Together, we can rebuild a South Africa that honors all its people – a beacon of liberty in Africa, allied with the greatest nation on earth, the United States of America. God bless you, God bless the Republican Party, God bless the great people of Michigan, God bless the Afrikaner people at the southern tip of Africa and God bless the enduring spirit of freedom. Thank you.

Watch the broadcast here.

Die Solidariteit Beweging waarsku: ANC se voortgesette aanvalle op die VSA kan tot nóg straftariewe lei

Posted on Oktober 1, 2025 by Mariska Nanni

Die Solidariteit Beweging is uiters bekommerd dat die Amerikaanse regering se groeiende frustrasie met president Cyril Ramaphosa en die ANC tot verdere straftariewe teen Suid-Afrika kan lei.

Tydens die Solidariteit Beweging se onlangse besoek aan Washington is daar groot frustrasie by die Amerikaanse regering opgemerk teenoor Suid-Afrika se tekort aan politieke wil om ŉ ooreenkoms te bereik. Dit is ten spyte van bewerings dat daar glo vordering met die onderhandelinge is.

Terwyl die Solidariteit Beweging, waarvan AfriForum en Solidariteit deel vorm, tans alles in hul vermoë doen om diplomatieke en bilaterale verhoudinge met die VSA te herstel, gaan die ANC voort met sy voortgesette aanvalle op die wêreld se grootste ekonomie. Die Solidariteit Beweging waarsku dat dit rampspoedige gevolge vir Suid-Afrika en sy burgers kan inhou.

“Ons land bloei. ŉ Vlaag van afleggings het Suid-Afrika reeds getref, en ons kan dit nie as blote statistieke beskou nie: Dit is mense wat hul werk en huise verloor; dit is kinders wat honger gaan slaap. Ons kan eenvoudig nie nóg skade aan ons ekonomie bekostig nie,” het Flip Buys, voorsitter van die Solidariteit Beweging, gesê.

Die plaaslike ekonomie het reeds groot skade gely sedert die VSA in Augustus vanjaar 30%-handelstariewe teen Suid-Afrika ingestel het. Dit sal slegs vererger indien daar nie dringend ŉ positiewe handelsooreenkoms met die VSA bereik word nie.
Volgens Buys is dit ook uiters roekeloos van die ANC om die VSA, wat boonop Suid-Afrika se tweede grootste handelsvennoot is, aktief te antagoniseer.

“As die grootste ekonomie ter wêreld is dit onverantwoordelik vir enige land om nie uitstekende bilaterale verhoudinge met die Verenigde State te hê nie. As president van die ANC het Ramaphosa probeer om die blaam vir die huidige diplomatieke krisis met die VSA te verskuif. Die harde werklikheid is egter dat die krisis en gevolglike ekonomiese skade bloot deur die ANC self veroorsaak is,” sê Buys.

Met die eerste aankondiging van die straftariewe deur die VSA op 2 April 2025, het die ANC-geleide regering meer as ŉ maand geneem om met die VSA begin skakel is. Ná rampspoedige gesprekke het die ANC eenvoudig die probleem geïgnoreer.

President Ramaphosa se optrede by die Verenigde Nasies se Algemene Vergadering in New York einde verlede maand het die land beslis ook nie enige gunsies besorg nie. Hy het tydens sy toespraak beweer dat “…handel nou as ŉ wapen teen verskeie lande in die wêreld gebruik [word]” en dat “…geopolitieke skokke en ongekende handelsbeleid” die wêreldekonomie destabiliseer.

Dié VN-vergadering was juis die platform waar onderhandelings vir ŉ ooreenkoms moes plaasvind. In plaas daarvan om opbouende kantlyngesprekke te voer, het die president egter die VSA vanaf die verhoog verder gekritiseer. Hoewel hy nie president Trump by die naam genoem het nie, het sy opmerkings klaarblyklik na president Trump se tariewe verwys.

Die Solidariteit Beweging is steeds bereid om die Suid-Afrikaanse regering by te staan in pogings om ŉ positiewe handelsooreenkoms te bereik. Die Solidariteit Beweging het nou ŉ dringende skrywe aan president Ramaphosa gerig waarin die instelling weereens sy hulp aanbied om die regering by te staan om ŉ positiewe handelsooreenkoms met die VSA te probeer fasiliteer.

“Vanaf ons aanvanklike gesprekke met die Amerikaanse administrasie was die Solidariteit Beweging se doel om die diplomatieke en ekonomiese skade wat die ANC oor dekades veroorsaak het, te herstel,” sê Buys.

In dié verband het ons herhaaldelik na die ANC-geleide regering uitgereik om hande te vat. Hierdie pogings is telkens afgewys en met intimidasie en radikale rasse-retoriek begroet.

Die ANC het dalk nie ŉ handelsooreenkoms met die VSA nodig nie, maar Suid-Afrika het beslis. Omdat ons die land liefhet, reik ons weereens uit na die regering om te probeer om ŉ positiewe handelsooreenkoms met die Verenigde State te fasiliteer.”

Die Solidariteit Beweging skop besoek aan die VSA af

Posted on September 18, 2025September 23, 2025 by Mariska Nanni

Die Solidariteit Beweging het ’n uitgebreide besoek aan die Verenigde State van Amerika (VSA) afgeskop. Volgens Flip Buys, voorsitter van die Solidariteit Beweging, het die tyd vir gemeenskapsdiplomasie aangebreek.
Volgens Buys is die regering en die ANC aandadig aan die swak diplomatieke verhoudings tussen Suid-Afrika en die VSA, en kan hulle nie meer vertrou word om dit alleen te hanteer nie. Die land is te belangrik om dit net in hulle hande te los.

Die doel van die besoek is om in te tree vir die land, die ekonomie en die werkende mense. Die Solidariteit Beweging gaan in die komende weke verskeie rolspelers in die Amerikaanse regering op federale- en deelstaatsvlak besoek.

Die Solidariteit Beweging het voor die besoek verskeie skrywes aan die Suid-Afrikaanse regering gestuur, insluitend president Ramaphosa, in ’n poging om ŉ gesprek te voer oor die diplomatieke krisis, die gevolge daarvan en moontlike oplossings. Dit was egter onsuksesvol.
Hierdie besoek volg ná ’n jaar waarin die ANC-regering die verhouding met die VSA – die wêreld se grootste moondheid en Suid-Afrika se belangrikste handelsvennoot – ernstig beskadig het.

Die gevolge van dié vervreemding word tans gevoel deur gewone mense in Suid-Afrika, wat reeds gebuk gaan onder ’n verswakkende ekonomie.
Volgens Buys heers daar groot kommer oor Suid-Afrika se diplomatieke infrastruktuur.

“Soos talle ander infrastruktuur in die land het die regering se diplomatieke infrastruktuur ingeplof. Voorheen het Suid-Afrika diplomatieke infrastruktuur tot op deelstaatvlak gehad, maar nou is daar nie eers ’n ambassadeur nie en die spesiale gesant het nie eens ’n visum nie. Die vraag is nie wat maak die Solidariteit Beweging in die VSA nie, maar waar is die regering?” het Buys gesê.

Teenoor hierdie vervalle staatsdiplomasie het die Solidariteit Beweging oor die jare heen gemeenskapsdiplomasie beoefen, betroubare verhoudings in die VSA opgebou en geloofwaardigheid gevestig deur die opbouende rol wat ons instellings in Suid-Afrika speel. Dit skep ’n unieke geleentheid om ’n positiewe alternatief te bied in die lig van die vervalle staatsverhoudinge wat tans bestaan.

Vroeër vanjaar het kongreslid Ronnie Jackson van Texas ’n wetsontwerp ingedien om die VSA se verhouding met Suid-Afrika te hersien. Die redes hiervoor het ingesluit die regering se toenemende bande met vyandige state, sy regstreekse skakeling met terreurorganisasies soos Hamas, sy openlike vyandigheid teenoor Israel, die diepgewortelde korrupsie onder senior ANC-leiers, en die ernstige menseregteskendings wat in Suid-Afrika voortduur.

Die ANC is verantwoordelik vir die swak diplomatieke verhoudings. Hulle kan nie meer vertrou word om dit alleen te herstel nie. Die privaat sektor en burgerlike samelewing moet ’n baie groter rol speel. “Waar die regering verhoudings versuur en die land se ekonomiese toekoms in gevaar stel, bou die Solidariteit Beweging brûe, skep ons oplossings en herstel ons hoop,” het Buys gesê.

Solidariteit en AfriForum gaan elk ’n spesifieke fokus tydens die toer hê en sal afsonderlik daaroor kommunikeer.